یادداشت
الف – بیدار
الماس پنهان
از جمله پرسش هایی که پاسخگویی به آن دشوار است این که به جای آوردن چگونه نمازی تضمین کننده ی سعادت دنیوی و اخروی است و روزه با چه شرایطی می تواند تصفیه کننده روح انسان باشد. هیچ تردیدی نیست که نماز در الفاظ خاص و رکوع و سجود خلاصه نمی شود و روزه نیز به معنای تحمل گرسنگی و تشنگی نیست. که اگر اینگونه بود خداوند نماز را بازدارنده از زشتی ها و پلیدی ها معرفی نمی کرد و پاداش روزه تا این اندازه بالا نبود که تنها خداوند قادر به ادا و عطای آن باشد. به قول معروف بیهوده سخن به این درازی نبود!
تصور شما در باره نماز کسی که ناگزیر است پول نزولی به صورت قرض یا وام بگیرد تا بتواند زندگی کند و با همان پول خانه می خرد، لباس می خرد، خوراک و غذا تهیه می کند و لقمه به دهان فرزندان و اهل و عیالش می گذارد، آنگاه با همان لباس نماز می خواند و در همان خانه سجاده پهن می کند چگونه است؟ بی گمان چنین شخصی اگر به اندازه ی نصف استکان هم ایمان داشته باشد از نماز و روزه اش لذت نمی برد. مانند همان ورزشکاری که دوپینگ کرده و هر کس نداند حداقل خودش می داند که قهرمانی اش ریشه در تقلب دارد. بهره ی معنوی از نماز زمانی محقق می شود که نماز بر رفتار و کردار و گفتار ما تأثیرگذار باشد.
روی به محراب نهادن چه سود
دل به بخارا و بتان طراز
ایزد ما وسوسه ی عاشقی
از تو پذیرد نپذیرد نماز (ادامه…)