سرمقاله “محمد عسلی” ۶ دی ۹۵سرمقاله
محمد عسلی
آیا جهان از وقایع ناگوار سال گذشته میلادی درس میگیرد؟
جنگ، ترور، کشتار، آوارگی، پناهندگی، اخراج دستهجمعی از کارخانجات، سقوط هواپیماها، تصادفات قطارها و اتومبیلها…، سیل، طوفان، زلزله، نشست زمین، خشکسالی، طغیان رودخانهها، آتشفشانها، اعتصابات کارگری، اعتراضات حقوق بشری، ناامنی، بیکاری، جدایی، انتخابات، مسابقات و حاشیههای آن، جدایی انگلستان از اتحادیه اروپا، نتایج غیرمنتظره انتخابات آمریکا، مرگ و میر شخصیتهای سیاسی، هنری، فرهنگی، غرق شدن کشتیهای پناهجویان، آتشسوزیهای گسترده جنگلها، گرم شدن هوای زمین، تغییرات آب و هوایی، بیماریهای ناشناخته و جدید، فقر، گرسنگی، برف و بارانهای زودرس و بسیار وقایع ریز و درشت دیگر در جهان و ایران از جمله وقایع ناگواری بودهاند که خاطر بسیاری از مردم دنیا را آزردند و خبر از آیندهای نه چندان امن و شاید هم وقوع جنگهای کمرشکن و وحشتناک میدهند.
و اما بعد:
جهان مسیحیت در شرایطی به پیشواز سال نو میلادی میرود که اولین ترکش تروریست پروری را در بازارچههای سال نو در برلین تجربه میکند.
یادآوری این نکته خالی از لطف نیست که در آغاز سال نو مسیحی سالهای گذشته هم شاهد جنگ و خونریزی و ترور و وحشت در بعضی کشورهای جهان بودهایم تا جایی که اگر دانشهای نو و فناوریهای پیشرفته توانستهاند تسهیلات قابل توجهی را برای انسانها به ارمغان آورند و آسانطلبی و لذتهای آنی تجربه نشده را به آسانی سبب ظهور و بروز شوند، در مقابل انسانها را چشم بر ساعت و گوش بر زنگ گرفتار استرسها و اضطرابهای صد چندان کردهاند تا فاصلهها و شکافهای طبقاتی لحظه به لحظه زیاد و عمیقتر شوند و تلاش برای بیشترخواهی در رقابتی ناسالم حتی یقهسفیدها را هم به جان هم اندازد و عشق به طبیعت و رابطه با خدا روز به روز کمرنگتر شوند.
سؤالی که سرتیتر این نوشتار هنوز بیجواب مانده این است که: آیا جهان از وقایع ناگوار سال گذشته میلادی درس میگیرد؟
آیا دولتمردان کشورهای قدرتمند باز هم برنامههای زیادهخواهی، زور، ستم و غارت منابع مادی و انسانی و فرهنگی کشورهای عقب افتاده و فقیر را تدوین و اجرا میکنند؟
آیا باز هم با سلاحهای مدرن انبار شده در کشورهای عربی خاورمیانه شاهد جنگهای خونین و طولانی دیگری خواهیم بود؟
آیا هوای زمین باز هم گرمتر خواهد شد و جنگلهای بیشتری در آتش بیمبالاتیها خواهند سوخت؟
آیا پناهجویان بیشتری در کشاکش جنگافروزان در میان آتش و خون زادگاه خود را ترک خواهند کرد و به دامن از ما بهتران پناه خواهند برد؟
آیا ترور و وحشت و ناامنی سراسر اروپا و آمریکا را در بر میگیرد و دامن آسیا را هم بیشتر از پیش خواهد گرفت؟
در پاسخ به این مختصر سؤالات کلیدی و بسیار سؤالات و ابهامات نانوشته و ناشنیده دیگر باید گفت: تا زمانی که کوتولههای سیاسی در جهان بر سر کارند و انسانهای فرصتطلب و بیهویت سکان کشتی نجات را در دست دارند، آیندهای بدتر از امروز جهان پیش رو خواهیم داشت. مگر آنکه همه بر سر عقل آیند و از احساسات و تعصبات پاک دینباوران استفاده ابزاری نکنند.
امروز دنیا به این مهم پی برده که به هر میزان دامنه فقر در کشورهای آسیایی و آفریقایی زیادتر شود بازتاب نارضایتی و ناامنی آن مانند عبور از ظروف مرتبطه امنیت همگان را به خطر خواهد انداخت.
در یک بررسی کوتاه اگر عقلمان و آگاهیهایمان را در ترازوی انصاف قرار دهیم خواهیم دید که با عبور از پیچ و خمهای هر سال با مشکلات سیاسی و اقتصادی بیشتری مواجه خواهیم بود. منظور فقط ما مردم ایران نیستیم؛ متأسفانه جهان به سمت ناخوشایندی و خوشی نسازی پیش میرود. گویی حرکتها و پروازهای در اوج سقوطهای وحشتناکی را به دنبال دارد و جایی که رودهای عظیمی از حرکت باز ایستند تکلیف دیگر رودخانهها و جویبارها معلوم است که در این خشکسالیهای مهر و عاطفه و انساندوستی، نسیم مهری نمیوزد و دست محبتی بر سر پاکباختهای کشیده نمیشود.
وضعیت کنونی سوریه، یمن، لیبی، افغانستان، فلسطین و عراق نمونههایی از سرزمینهای سوختهای هستند که به مردمانش آزادی و دموکراسی وعده دادند اما در عمل گلولههای توپ و تانک و موشک به سویشان رها شد.
چگونه میتوان به دنبال ترکیهای امن بود در شرایطی که میبینیم نظام سیاسی، نظامی و اقتصادی آن دستخوش تهاجم تروریستها و تروریست پرورها شده. اگر یک همسایه امن داشتیم که ترکیه بود اینک آن هم ناامن شده است و ایران ما در حصار و همسایگی کشورهای ناامن دارای امنیتی مثال زدنی است، ای کاش میتوانستیم امنیت اقتصادی خودمان را به چشم جهانیان بکشانیم که نتایج آن به امنیت اجتماعی و فرهنگی منجر خواهد شد.
امید که چنین شود و در سالهای آتی شاهد شکوفایی اقتصادی سالم و به دور از تورم و اختلاس و فاصلههای طبقاتی عمیق باشیم. انشاءالله
والسلام
- دوشنبه ۶ دی ۱۳۹۵
- سرمقاله