سرمقاله
محمد عسلی
اگر انقلاب ایران پیروز نمی¬شد؟
در شرایطی انقلاب ایران پیروز نمی¬شد که رژیم شاه یکی از گزینه¬های زیر را به اجرا می-گذاشت.
الف: با یک کودتای نظامی تمام¬عیار دست به کشتار مردم و دست¬اندرکاران انقلاب از جمله امام راحل می¬زد که در این صورت شاهد یک جنگ داخلی خونین بین نظامیان از یک سو و از دیگر سوی تجزیه¬طلبان، گروهک¬های سیاسی قدرت¬طلب و نهایتاً جنگ خیابانی خانه به خانه می¬بودیم که ایران هیچ روی خوشی نمی¬دید و به احتمال قوی دست تجاوز خارجی را به حمایت از رژیم یا یکی از نیروهای اپوزسیون خارجی یا داخلی باز می¬گذاشت.
قطعاً ایران تجزیه می¬شد و مرزهای ایران از طریق عراق، افغانستان، کردستان و حتی ترکیه ناامن و مورد تجاوز قرار می¬گرفت.
اینک سؤال این است که علیرغم میل باطنی طرفداران رژیم در ارتش بویژه سران نیروهای هوایی، زمینی و دریایی چرا کودتا عقیم ماند و از اندیشه و بیان فراتر نرفت؟
با توجه به تمامی اسناد به جای مانده و مرور خاطرات بسیاری از رجال سیاسی و دست-اندرکاران داخلی و خارجی و حتی به اعتراف سولیوان سفیر آمریکا در ایران، سرعت انقلاب ایران و تدبیر رهبری آن به گونه¬ای بود که نیروهای رده¬های پایین ارتش و به ویژه افسران و سربازان به مردم پیوستند و از خواسته رهبر انقلاب تبعیت کردند به نحوی که وقتی برای سران ارتش از جمله ارتشبد قره¬باغی مسلم شد که راه گریزی جز کودتا نیست در برابر سؤال فرمانده نیروی زمینی که چرا دستور کودتا صادر نمی¬کند گفت: با کدام نیرو «سرباز»
پس کودتای نظامی عملاً ناممکن بود نه اینکه نخواستند بدان متوسل شوند.
و اگر به صورت جدی در شرایطی احتمال این عمل نابخردانه میسر بود بدون حضور شاه هیچ انگیزه¬ای در نیروهای ارتشی برای پیروزی کودتا، متبادر به ذهن نمی¬شد.
ب: گزینه دوم، از میان برداشتن رهبر کبیر انقلاب اسلامی و به شهادت رساندن ایشان قبل از ورود به ایران و یا بعد از آن بود.
با توجه به حمایت و پشتیبانی همه جانبه آحاد مردم و اکثریت قریب به اتفاق احزاب، گروه-های سیاسی اعم از چپ، راست، میانه و ملیون از امام خمینی (ره) در جهت سقوط رژیم شاه با شهادت امام راحل هم انقلاب ایران با شکست مواجه نمی¬شد. چون به جز امام راحل انقلابیون با حسن سابقه و مبارزی بودند که دنباله¬ی ماجرا را می¬گرفتند و مردم را با خود همراه می¬کردند. نمونه آن را می¬توانیم بعد از ارتحال امام مثال بیاوریم که علیرغم تصور بعضی¬ها که انقلاب ایران و رهبری آن را قائم به شخص تصور می¬کردند، با رهبری مقام معظم رهبری چنین شائبه¬ای به فراموشی رفت و مردم کماکان انقلاب را در سخت¬ترین شرایط اعم از تهدید و تحریم حفظ کردند و به پیش بردند.
ج: گزینه سوم را می¬توان به ماندن شاه به قول خودش «تا آخرین نفر و تا آخرین نفس» تصور کرد که اولاً در شاه چنین شجاعت و جرأتی نبود؛ ثانیاً چنین استقلال رأیی نداشت و هایزر وزیر دفاع اسبق آمریکا صراحتاً به او گفته بود که شرایط برای ماندنش فراهم نیست و آمریکا نمی¬تواند در برابر سیل جمعیت مخالف که تمامی قدرت مردمی را در اختیار گرفته¬اند کاری کند. نهایتاً راهی جز فرار برای شاه به منظور حفظ جان خود و خانواده¬اش متصور نبود.
حال اگر با تمامی این شرایط و فرضیه¬ها شاه پای لجاجت به زمین می¬زد و می¬ماند انقلاب با کمی تأخیر پیروز می¬شد و او و خانواده¬اش یا کشته می¬شدند و یا اسیر و دادگاهی اما حداقل در تاریخ او را بزدل و ترسو قلمداد نمی¬کردند و به گفته خودش در کتاب مأموریت برای وطنم که بعد از چاپ و انتشار آن در مدارس با نام انقلاب سفید تدریس می¬شد برای وطنش کشته می¬شد که این اتفاق هم روی نداد.
و اما بعد:
انقلاب¬هایی را در میان کشورهای اسلامی سراغ داریم که علیرغم حضور گسترده مردم و هزاران شهید متأسفانه به دلایلی از جمله نفوذ خارجی و کودتای ارتشی پیروز نشدند مانند انقلاب مصر که رهبر آن مرسی از اخوان¬المسلمین بود و در رفراندوم به ریاست جمهوری هم رسید اما بعد از مدتی کوتاه با کودتای نظامی دستگیر، زندانی و به اعدام محکوم شد که هنوز حکم وی اجرایی نشده است.
حال اگر انقلاب ایران را با انقلاب مصر به لحاظ وجهه دینی آن مقایسه کنیم علت شکست آن را نخست در اشتباهات رهبری آن و سپس در شکاف و چندقطبی شدن جامعه مصر می¬بینیم و عدم استفاده از معیارهای اسلامی سرنوشت¬ساز، زیرا ارتش مصر و سران آن دست نخورده باقی ماندند و مرسی نتوانست در برابر کودتا مقاومت کند و نیروهای مردمی پشتیبان خود را نیز به علت اختلافات قومی از دست داد.
در صورتی که هنر و خردمندی رهبر کبیر انقلاب اسلامی ایران چنان کارآمد شد که نه تنها بین مردم شکاف و اختلاف به معنای خلل در روند انقلاب ایجاد نشد و اکثریت پای انقلاب ایستادند بلکه اقوام ایرانی با وحدت و یکپارچگی تمام ایستادگی کردند و ارتش هم بازسازی و اصلاح شد.
و اگر این روزها ما سالگرد سی و هشتمین سال پیروزی انقلاب اسلامی ایران را برگزار می¬کنیم و مقابل زیاده¬خواهی¬های آمریکا با قدرت ایستاده¬ایم نشانه¬ای از وحدت، اقتدار و باور اسلامی¬مان است که باید قدر آن را بدانیم.
والسلام