سرمقاله

محمد عسلی

بعد از شکوه حضور

هویت و موجودیت انقلاب اسلامی ایران متکی به مردم مسلمانی است که در هر شرایط و موقعیتی با جان و دل برای حفظ آن در صحنه­های مختلف حضور پیدا کرده و نفس مخالفان و دشمنان را گرفته­اند.

در ۲۲ بهمن­ماه ۹۵ هم همانند سال­های آغازین انقلاب و پس از آن به هر دلیل حضور تمام­قد خود را به نمایش گذاشتند و بار دیگر رسانه­های داخلی و خارجی این شکوه حضور را منعکس کردند و جهانیان باز هم شاهد اتحاد و یکپارچگی ملت ایران برای حفظ دستاوردهای ارزشمند انقلاب اسلامی بودند.

ترامپ رئیس جمهور جدید آمریکا هم این انسجام و اتحاد را در راهپیمایی روز جمعه شاهد بود تا بداند که نه تهدید، نه تحریم و نه فشارهای سیاسی در برابر عظمت این مردم قهرمان کارساز نیست.

و اما بعد:

مردم در آزمون­های سخت نه فقط نمره قبولی گرفته­اند، بلکه نمره عالی از این همه ایثار و مجاهدت حق آنان است.

آنها جنگ تحمیلی ۸ ساله را با آن همه شهید، جانباز، آزاده و میلیاردها دلار خسارت مادی تجربه کردند اما نه تسلیم شدند، نه فریب خوردند و نه خسته و منفعل شدند چون دست استعمارگران و قدرت­طلبان را خوانده­اند و با گذشت این همه مدت می­دانند راه چاره برای فرار از تله­ها و جوسازی­های مکارانه دشمنان ملت، کشور و انقلاب چیست.

و اما بعدتر:

ملت آمدند، به شکرانه این وحدت بر مسئولین و به ویژه دولت اعتدال وظیفه و فرض است که بحران بیکاری و دیگر معضلات اجتماعی را حل کنند و بیش از پیش در اندیشه و اجرای راهکارهایی باشند که معیشت مردم از چنبره رانت­خواران، واسطه­ها و فرصت­طلبان اقتصادی رها شود و اقتصادی سالم و پویا و باثبات بر مملکت حاکم گردد.

بدیهی است هر اقتصاد سالم و پویایی در سایه امنیت سرمایه­گذاری داخلی و خارجی رشد می­کند.

ما بارها تجربه کرده­ایم که چالش­های سیاسی و دست در سوراخ زنبور کردن به لحاظ سیاسی و اقتصادی بهای سنگینی دارد.

دولت تدبیر و امید در شرایط فعلی نیاز به فضاسازی برای نشان دادن امنیت سرمایه­گذاری دارد.

این فضاسازی زمانی تأثیرگذار خواهد بود که نهادها و ارگان­های مختلف و صاحب قدرت مالی و نظامی و سیاسی یکدل و یکزبان باشند و جزیره­ای عمل نکنند که یکی شل و دیگری سفت بزند.

سرمایه­گذاران حالت گنجشک­های دانه­برچینی دارند که به کیشی از میدان در می­روند.

متأسفانه سیستم مدیریت اداری ما به گونه­ای جا افتاده که پس از دوندگی­های بسیار برای کسب مجوز در پایان سرمایه­گذار پاسخ نه بشنود و عطایش را به لقایش ببخشد برعکس دیگر کشورها که برای سرمایه­گذاران فرش قرمز پهن می­کنند.

بعضی از مسئولین هنوز هم شعار می­دهند: «ابوذر ابوذر دشمن سرمایه­دار»

سرمایه­گذار همان سرمایه­داری است که به دنبال امنیت روانی و امنیت سرمایه­گذاری است. امروز جهان با ۵۰ سال پیش بسیار تفاوت کرده، کشورهای مختلف حتی همین کشورهای همسایه لقمه را از دهان یکدیگر می­ربایند.

نه ترکیه، نه امارات و نه هیچ کشور همسایه دیگری که منافعش را در انزوای اقتصادی ایران می­بیند مایل نیست ما با جهان رابطه اقتصادی سالم و مستمری داشته باشیم.

حتی دوستان ما منافعشان را در به انحصار در آوردن ما برای خودشان می­دانند.

تدبیر و تعقل سیاسی ایجاب می­کند که همه تخم­مرغ­هایمان را در یک سبد نگذاریم. راه نجات اقتصاد ما تعامل با دنیاست.

بسیاری از دولت­هایی که در راه رسیدن ما به این تعامل سنگ اندازی می­کنند و چالش ایجاد می­نمایند حضور قدرتمند ما را تحمل نمی­کنند. همه منتظر بهانه­اند حتی آمریکا که هزاران کیلومتر با ما فاصله مرزی دارد.

ترامپ به آدمی هیجانی، خشن و پرزور می­ماند که باید آرام شود تا سواری بدهد و یا حداقل سواری نخواهد.

این سخن به معنای تسلیم شدن ما و یا زیر پا گذاشتن عزت و حکمت نیست بلکه می­توان با تشخیص مصلحت و تدبیر و نه با تهدید، راه­های نرفته بسیاری را طی کرد و به تجربه­های تازه رسید برای حفظ منافع ملی و توسعه سیاسی و رونق اقتصادی. امید که چنین شود.

والسلام