سرمقاله
محمد عسلی
بازتاب شعارهای انتخاباتی و آینده نامعلوم
هرآنچه تاکنون در مناظره¬های انتخاباتی مطرح و در رسانه¬ها شنیده شده حکایت از خرابی اوضاع اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی دارد و بدون کم و کاست هر یک از نامزدها به تخریب عملکرد و شخصیت یکدیگر پرداخته¬اند. گویی ظرف این ۳۸ سال بعد از پیروزی انقلاب اسلامی هیچ کار مثبتی نشده است.
متأسفانه آمارهای ارائه شده و ارقامی که در خصوص کارهای عمرانی و خدماتی ارائه می¬شوند بعضاً با واقعیت¬ها همخوانی ندارند گویی مسابقه¬ای در جریان است که هر کس سعی می¬کند با هل دادن و پیش پا کردن دیگری برنده مسابقه باشد.
دریغ از یک تحلیل واقع¬بینانه که حداقل یکی از نامزدها نیمه پر لیوان را هم ببیند و به یک ارزیابی ساده و منطقی بپردازد و بگوید: بله این کارها هم انجام شده است و کسانی که مدام من من می¬زنند غافلند که به تنهایی کاری از آنها برنمی¬آید و اگر بناست طرح¬هایی ارائه شوند هم به نیروی انسانی کارآمد و هم به منابع مالی و هم به ایجاد شرایطی برای ارائه خدمت و هم به مدیریت آگاه، باتجربه و صادق و متعهد نیاز دارد.
اینکه یکی بگوید: من یکی را دو تا و دو تا را صد تا می¬کنم، چنین و چنان می¬کنم می¬شود حکایت همان قبل¬تری که وقتی خواست نفت را به سر سفره مردم بیاورد آبشان هم برد و سفره¬شان را جمع کرد و ما را با حرکات و گفته¬هایش بی¬آبرو کرد.
هم¬اینک هم بوی خوشی از این شعارها نمی¬آید جز آنکه به یأس و تردید مردم بیفزایند و هر آنچه را هم که از امنیت و سلامت دارند به زیر سؤال ببرند و مردم را بیمارانی فرض کنند که به آنها داروی ضد و نقیض بخورانند و باز هم آزمون و خطا کنند تا چه پیش آید تا ۴ سال دیگر.
و اما بعد:
از اینکه وضعیت اقتصادی کشور دچار بحران مدیریتی و برنامه¬ای است شکی نیست.
از اینکه بیکاری و فقر و اعتیاد و فساد دامنگیر بسیاری از اقشار شده است همه از دوست و دشمن می¬دانند.
از اینکه بسیاری از تحریم¬ها، فشارها و تهدیدهای خارجی، همسایگان خودی گداز دشمن نواز ما را خوشحال می¬کند تا سر کیسه را به سمت آمریکا و کشورهای اروپایی شل کنند آن هم بر کسی پوشیده نیست.
از اینکه بعضی از گفتارها، رفتارها و پندارهای ما برای دشمنان آزار دهنده است و بهانه به دستشان می¬دهد نیز در طول سالیان همه آگاهیم و از موضع خود هم کوتاه نمی¬آییم.
از اینکه برجام، فرجامی که کاملاً مطابق میل ما باشد هم نداشته و حرکات پلکانی آن به سمت بالا کند بوده است، آن هم حرف درستی است.
اما با این وضع چه باید کرد تا شرایط از این هم بدتر نشود؟
سؤال اول این است:
آیا بهتر نیست هر یک از نامزدهای انتخاباتی ریاست جمهوری سر عقل آیند و دست از تخریب یکدیگر بردارند و با طرح مسأله راه حل منطقی، مناسب و عملی برای خروج از این بن¬بست اقتصادی ارائه دهند؟
سؤال دوم:
اگر همه مدیران و کارگزاران و دست¬اندرکاران نظام بر اساس سخنان اخیر نامزدهای محترم ناکارآمد و بی¬عرضه¬اند پس چه کسانی توانسته¬اند ۳۸ سال مملکت را در شرایط بسیار سخت اداره کنند و باج به دشمنان ندهند؟
و اگر این اداره به نوعی مریض¬داری بوده که شفا و بهبودی حاصل نشده بلکه داروهای تجویز شده به اقتصاد بیمار، آن را بیمارتر کرده چه بهتر که بنیان اقتصاد را از اول با طرح و روشی عالمانه¬تر پی ریزند و به قول حافظ: فلک را سقف بشکافند و طرحی نو دراندازند.
متأسفانه چنین بیان می¬شود که طرح مسکن مهر نوعی مُسکن بی¬مهری بوده، خرید هواپیماهای جدید ضرورتی نداشته، جذب سرمایه¬گذاری خارجی ایجاد وابستگی کرده، یارانه¬های نقدی موجب تورم و افزایش قیمت¬ها شده و حامل¬های انرژی را چند برابر گران کرده است و صدها و هزاران اما و اگرهای دیگر حال باید بگویند چه باید کرد؟
راستی اگر هر یک از ما خود را به جای نامزدهای انتخاباتی بگذاریم و مملکت را به مشت¬زنی تشبیه کنیم که ناک¬اوت شده و در گوشه رینگ افتاده چه جوابی به جوانان این مرز و بوم ¬دهیم که به آینده¬شان امیدوارند، به کشورشان عشق می¬ورزند و به انقلاب¬شان پایبندند و به دینشان به عنوان برترین دین¬ها می¬نازند و به دشمنانشان فخر می¬فروشند که ما اینیم و اجازه تجاوز به ذره¬ای از خاک میهن اسلامی نمی¬دهیم.
و اما بعدتر:
شاید که نه حتماً خاصیت و شرایط فضای انتخاباتی ایجاب می¬کند نامزدها آزادانه یکدیگر را نقد کنند و به جای شعارهای توخالی طرح و برنامه ارائه نمایند و اگر درد را درست تشخیص داده¬اند نوع و روش درمان را نیز پیشنهاد دهند و زمان معقول طول درمان را هم بگویند.
آیا وضعیت فعلی و هرآنچه می¬بینیم و می¬شنویم چنین است یا هر یک از نامزدها در حد و اندازه خود دچار انحراف از معیار شده¬اند و به نظر می¬رسد راه اصلاح و پیروی از اصول را رها کرده و به بیراهه می¬روند تا باز هم شاهد ماجرای دیگری باشیم.
امید که چنین نشود.
والسلام