سرمقاله
اسماعیل عسلی
خبرنگاری هنر است
در دنیای کنونی که هر کسی می تواند با بهره گیری از امکانات پیشرفته ارتباطی نقش منبع خبر را صرف نظر از صحت و سقم آن ایفا کند، دیده شدن و شکار مخاطب کار بسیار دشواری است و در گذشته دشوارتر بود. نقل می کنند که حدود ۴۵ سال پیش زمانی که یکی از بازیگران مشهور سینمای ایران به دلیل صدور چک بی محل از سوی مأمور پلیس در یک کاباره دستگیر می شود، یکی از افراد عادی که ظاهراً برای گذران وقت و عیش و نوش در آن کاباره حاضر بوده از این موقعیت استفاده کرده و خود را به آن بازیگر مشهور می چسباند و محکم دست او را می گیرد و به مأمور پلیس می گوید: سرکار من و ایشان را کجا می برید و مأمور پلیس که متوجه سوء استفاده آن شخص از این موقعیت برای مطرح کردن خودش شده می گوید: ما با تو کاری نداریم و تو را هم نمی شناسیم اما این آقا باید با ما بیاید! این واقعه را از آن رو مورد اشاره قرار دادم تا خوانندگان برخی لوس بازی ها را که صرفاً با هدف مطرح شدن با قرار گرفتن در کنار آدم های مشهور صورت می گیرد درک کنند! بگذریم!
در این دنیا هیچ کس نیست که تمایلی برای دیده شدن نداشته باشد. اصولاً آدم ها همواره تشنه ی متمایز شدن و معرفی خود به دیگران هستند. اما این کار برای افراد عادی چندان ساده نیست چرا که آدم های عادی دیده نمی شوند همانگونه که ستاره ها در روز قابل رؤیت نیستند! از این رو برای دیده شدن شما ناگزیر باید جزو بهترین ها باشی. طبیعتاً اهل هنر بودن، دانش ورزی، جلوه گری در عرصه های ورزشی، کارآفرینی، ابتکار، ماجراجویی، قدرت کلام، بازیگری در عرصه ی قدرت، ثروت اندوزی و انجام کارهای خارق العاده و… همه و همه موجب می شود که آدم ها دیده شوند. اما کسانی هم هستند که در این میان نقش واسطه را ایفا می کنند و نقش غیر قابل تردیدی در مطرح کردن چهره ها دارند. این واسطه ها همان خبرنگاران هستند. (ادامه…)