سرمقاله
اسماعیل عسلی
تحلیف ملی
تحلیف و پیمان های ملی خاستگاهی آرمانی دارد و تقدس آن به امیدی باز می گردد که در همگان برای آینده ای بهتر ایجاد می شود. تحلیف، چارچوبی را در بر می گیرد که ملت و دولت برای تنظیم مناسبات بین خود اعلام می کنند تا با ایجاد بستری که در سایه ی تفاهم ایجاد می شود، در مسیری مشخص برای رسیدن به اهداف و آرمان های ملی حرکت کنند. آبشخور مراسم تحلیف رئیس جمهور که هر چهار سال یکبار پس از برگزاری گسترده ترین انتخابات برگزار می شود قانون اساسی است و به همین دلیل از اهمیت بالایی برخوردار است. حضور گسترده نمایندگان اعزامی از سراسر جهان در این مراسم از یک منظر نشان دهنده توفیق دولت دوازدهم در ترمیم و سمت دهی به مناسبات ایران با سایر کشورهای جهان است که افقی متفاوت را پیش روی دولتمردان ترسیم می کند. در عرف سیاسی تأکید بر حقوق ملت و پافشاری بر اصولی که محور هم سرنوشتی دولت و ملت است از مشخصه های این مراسم محسوب می شود به طوری که تمامی مفاد آن برای طرفین پیمان الزام آور تلقی می گردد. معمولاً تمامی تحلیل ها و داوری هایی که پیرامون عملکرد هر دولتی در محافل عمومی و خصوصی و همچنین رسانه ها و وسایل ارتباط جمعی صورت می گیرد ناظر بر مفاد این پیمان نامه است. پیشینه ی برگزاری مراسم تحلیف اگر چه به گذشته های دور باز می گردد اما از زمانی که نظام های مردم سالار فراخور بن مایه های تمدنی و فرهنگی هر ملت پا به عرصه ی وجود گذاشته اند و رئیس جمهور تبلور قدرت ملی تلقی گردیده، مراسم تحلیف نیز هویتی مبتنی بر اراده ی جمعی پیدا کرده و از منظر افکار عمومی همواره باید بتوان رابطه ای معنادار بین عملکرد رئیس جمهور و وعده های و شعارهای انتخاباتی او برقرار کرد چرا که شخصیت و شعارهای رئیس جمهور و همچنین دیدگاه او پیرامون مسائل اجتماعی، سیاسی و فرهنگی و اقتصادی نقش تعیین کننده ای در انتخاب او و پیشی گرفتنش از سایر رقبا داشته است. (ادامه…)