یادداشت سردبیر
اسماعیل عسلی
وای اگر از پی امروز بود فردایی
در سال ۱۳۶۷ ادوارد شوارد نادزه وزیر امور خارجه وقت شوروی به نمایندگی از گورباچف مأمور می شود که ضمن دیدار با امام خمینی (ره) پاسخ گورباچف به نامه ایشان را تقدیم کند. مسئولان برگزاری تشریفات در ایران تلاش می کنند امام را متقاعد سازند که در راستای پایبندی به عرف دیپلماتیک جلوی پای وزیر امورخارجه یکی از قدرت های مطرح آن زمان بلند شود اما حضرت امام (ره) نمی پذیرند و نهایتاً برنامه دیدار را به گونه ای تنظیم می کنند که ابتدا عده ای از مقامات وزارت خارجه در اتاقی دیگر ادوارد شوارد نادزه را بپذیرند و با او مشغول گفتگو شوند و پس از مدتی حضرت امام وارد شوند و همه به احترام ایشان از جای خود بلند شوند!
در سال ۱۳۹۶ در جریان حضور بسیاری از مقامات سیاسی جهان که برای شرکت در مراسم تحلیف ریاست جمهوری به تهران آمده اند زمان حضور موگرینی، سخنگوی اتحادیه اروپا در مجلس شورای اسلامی برخی از نمایندگان ملت درست مثل آدم ندیده ها آنچنان دست و پای خود را گم کردند که نحوه ی رفتار آنها با یک مقام خارجی و یک زن بازتاب جهانی پیدا کرد و موجب ریزش عرق شرم شد. در چنین مواقعی آدم ناخودآگاه یادش به لیاخوف روسی می افتد! با این تفاوت که این بار خود نمایندگان مجلس را به توپ بستند! (ادامه…)