سرمقاله
اسماعیل عسلی
رونق گردشگری در شیراز و افق های پیش رو
تبدیل شدن شیراز به قطب گردشگری کشوری، منطقه ای و جهانی آرزوی بزرگی است چرا که موانع بیشماری بر سر راه آن قرار دارد که یکی از آنها عدم توسعه ی فرودگاه شیراز است. اصفهانی ها چندی پیش موفق شدند با بهره گیری از ۱۲۰ میلیون دلار سرمایه گذاری خارجی طرح توسعه ی فرودگاه این شهر را کلید بزنند و در توجیه چنین اقدامی اصفهان را دروازه ی ورودی گردشگران خارجی توصیف و معرفی کردند که صد البته مبارکشان باشد، چرا که مزد پیگیری های خود را دریافت کردند و به زودی کشته ی خود را درو خواهند کرد. اما شیراز چه؟ در حال حاضر بر خلاف انتظارات معقول، ما بیشتر صادر کننده گردشگر هستیم و طبیعتا به جای این که از فرصت های بی نظیر گردشگری در شیراز برای معرفی فرهنگ و آداب و رسوم و صنایع دستی و آثار باستانی و تاریخی و جذابیت های بومی خود بهره ببریم شدیداً تحت تأثیر فرهنگ کشورهایی هستیم که مردم ما پس از بازگشت از آنجا پیرامون زیبایی ها، بهداشت، صنعت، قانونمندی و همچنین صنعت و توسعه ی فرهنگی و اقتصادی اش سخن می گویند و همین تعریف و تمجیدها روی کاهش اعتماد به نفس مردم ما تأثیر می گذارد! حتی در بحث گردشگری مذهبی نیز، جمعیتی که سالانه به عتبات و عمره اعزام می شوند با تعداد انگشت شماری که از عراق و افغانستان و بعضاً پاکستان و لبنان به شیراز می آیند قابل مقایسه نیست! بی گمان گردشگران شیرازی دست خالی هم برنمی گردند و اغلب با خود کالاهایی وارد می کنند که معادل آن ارز از کشور خارج می شود.
به نظر می رسد برای تقویت جایگاه شیراز در بحث گردشگری باید اقداماتی موازی در چند مقوله صورت گیرد که به ترتیب اهمیت عبارتند از :
• زیباسازی روزافزون شهر شیراز و جلوگیری از گسترش حاشیه نشینی
• احداث بیمارستان های مجهز با فضای سبز مناسب و پارکینگ فراخور ظرفیت پذیرش بیمار که اگر قرار باشد پذیرای بیماران خارجی باشیم نیازمند هتل های مجهز در نزدیکی مراکز درمانی نیز هستیم.
• حراست از آثار باستانی به موازات معرفی گسترده ی آنها و تلاش برای ثبت جهانی آثاری که تاکنون مغفول واقع شده اند.
• آسیب زدایی از محوطه های پیرامونی بقاع متبرکه و ساخت و سازهای مرتبط با هویت چنین مکان هایی به طوری که به جای تلاش برای ایجاد بازارهای جدید در اطراف شاه چراغ‏، به فکر احداث حوزه های علمیه و انتقال حوزه های پراکنده در سطح شهر به این مکان باشیم به طوری که هر شخص تازه واردی احساس کند که سبک زندگی و نحوه ی تعامل و رفتار اغلب ساکنان مناطق پیرامونی حرم احمدی و محمدی شدیداً تحت تأثیر آموزه های دینی است و نه دقیقا نقطه ی مقابل آن
• توسعه ی فضای پیرامونی مقبره ی بزرگان علم و ادب و عرفان نظیر آرامگاه سیبویه فارسی، آرامگاه شیخ روزبهان، آرامگاه عبدالله خفیف و تأسیس تالارهای گفتگو، کتابخانه، مرکز پژوهشی، موزه، نمایشگاه آثار هنری و صنایع دستی و همچنین ایجاد فضایی جهت تعامل اهل علم ادب شیراز با گردشگران و بازدید کنندگان.
• تملک باغ هایی که در محاصره مجتمع های مسکونی قرار گرفته و در معرض توسعه ی ساخت و سازها هستند به منظور حفظ فضای سبز و استقرار امکاناتی فراخور پذیرایی از گردشگران. در این گونه باغ ها، ضمن این که سوق دادن ذائقه ی واقفین به منظور وقف باغ و فضای سبز و بوستان می تواند دستاورد چنین رویکردی را در خدمت توسعه ی فرهنگ گردشگری قرار دهد.
• نهادینه کردن استفاده از وسایل نقلیه عمومی ترجیحا گازسوز و برقی و ترغیب شهروندان به استفاده از دوچرخه و موتورسیکلت برقی
• سوق دادن موقوفات و نذورات به درختکاری، ایجاد باغ و فضای سبز
• احداث دهکده ی المپیک در بخش غربی شیراز که با برگزاری اولین تورنمنت بین المللی در چنین فضایی می توان گام بلندی در جهت معرفی جاذبه های شیراز به جهانیان برداشت.
• ترغیب شهروندان به استفاده از پوشش های سنتی با رنگ های چشم نواز و طبیعی خیره کننده که ضمن عدم مغایرت با ارزش های اسلامی، مناظری دلنواز ایجاد می کند که برای هر گردشگری جذاب و لذت بخش است و اقدامی در راستای دفاع از هویت ملی و محلی است.
• طرح توسعه ی خطوط قطار شهری در مسیر جنوب به شمال به گونه ای که مانند خط یک شاهد زمانبری بالا و انسداد مسیرهای اصلی و موانع ایذایی و تولید گرد و غبار نباشیم.
امید می رود که با توجه به ظرفیت ها و پتانسیل های گردشگری در شیراز شاهد رونق گردشگری و ایجاد بازار کار و چرخش امور باشیم.