سرمقاله
محمد عسلی
بگم بگم¬های سال ۹۶ و آثار آن
ضرب¬المثل قدیمی «زمستان رفت و روسیاهی به زغال ماند» حکایت مدیرانی است که در انجام وظیفه قصور یا تقصیر داشتند و حوادثی را برای کشور و مردم رقم زدند، حوادثی که یا در ایجاد آن مؤثر بودند و یا برای مقابله با آن کوتاهی کردند.
حوادث طبیعی هم که الی ماشاءالله مردم با آن روبه¬رو شدند. سیل، زلزله، طوفان نمونه-هایی از حوادث طبیعی بودند که مهم¬ترین آن زلزله کرمانشاه بود. سیل و طوفان در گیلان و مازندران قربانی گرفت که گاه و بیگاه رسانه¬ها، خبری از گله¬های مردم آسیب¬دیده پخش کردند و هر یک از مسئولان گناه را به گردن دیگری انداخت.
مهم¬ترین حوادثی که دل مردم را لرزاند و همه را در ماتم و غم فرو برد تصادف کشتی سانچی و سقوط هواپیمای آسمان به مقصد یاسوج بود که هنوز هم اما و اگرهایی در علل آنها ورد زبان¬های مسئولان و کارشناسان و مردم است.
اعتراضات خیابانی بر علیه فساد، تبعیض و بیکاری که منجر به سوء استفاده مخالفان نظام شد هم یکی از وقایع و حوادث ناگوار سال ۹۶ بود که با تدبیر مسئولان و حضور بموقع مردم دست دشمنان از ایجاد ناامنی و تخریب قطع شد. اما تقاضاهای مشروع و قانونی مردم بویژه جوانان تحصیلکرده بیکار و معترضین به فساد و تبعیض به قوت خود باقی است و سال ۹۷ فرصتی است تا مسئولان به خود آیند و برای رفع معضلات اجتماعی و رفع کدورت¬ها کاری کنند.
و اما بعد:
بگم بگم¬های احمدی¬نژاد رئیس جمهور سابق هم که مدت¬هاست با تهدید زبانی درصدد به دست آوردن موقعیت است هر چند بیشتر آن روی قوه قضاییه و مسئولان آن متمرکز شده اما جز غوغاسالاری و تهیه خوراک برای رسانه¬های فارسی¬زبان خارج¬نشین کاری از پیش نبرده و برعکس موقعیت قبلی او را در بین اقشار مختلف ضعیف¬تر کرده و امروز بیشتر به یک سیرک شبیه است که اسباب جوک و خنده شده و مسئولیت او را در برابر ۸ سال ریاست جمهوری و سوء استفاده¬های همکارانش در افکار عمومی برای پاسخگویی بیشتر کرده است.
بگم بگم¬های افراد دیگری را هم در سمت¬های مختلف در هنگامه بحث¬های درون مجلس و جلسات رسانه¬ای دیگر شاهد بودیم که گر چه گرهی از مشکلات نگشود؛ گره¬های دیگری هم ایجاد کرد اما خبر از یک فضای باز برای عقده¬گشایی داد که یواش یواش مردم هم به این دعواهای مجازی عادت کرده و می¬کنند.
اخبار اختلاس¬های کلان دیگر و تشکیل پرونده¬های قطور رسیدگی و ورشکستگی بانک-های خصوصی نیز از جمله وقایع تلخ و دردسرآفرین برای دولت و مسئولان بوده است که اوقات زیادی برای بررسی و پاسخگویی به متقاضیان و معترضین در این میان صرف شد که اگر نمی¬شد و این چنین وقایع را شاهد نمی¬بودیم دولت و مسئولان دیگر فرصت بیشتری برای رسیدگی به تقاضاهای مردم می¬داشتند.
در اواخر اسفندماه هم شاهد استیضاح سه وزیر راه، کار و تعاون اجتماعی و صنعت و معدن بودیم که هر سه وزیر بالاخره با اندک اختلافی در آراء مجدداً در سمت خود ابقاء شدند و استیضاح نتوانست حتی یک نفر را از کرسی وزارت به زیر بکشد.
و اما بعدتر:
آنچه مهم¬تر از همه وقایع تلخ عنوان شده بود فشارهای ترامپ رئیس جمهور آمریکا روی برجام و ایجاد محدودیت¬ها و تحریم¬های بیشتر افراد دست¬اندرکار امور اقتصادی و نظامی کشور بوده است که مدام رسانه¬های داخلی و خارجی به آن پرداخته¬اند و هم¬اینک که این مطالب قلمی می¬شوند وزیر امور خارجه کشورمان آقای ظریف با همتایان خود در نشستی در ژنو در حال گفت¬وگو و رایزنی است که چرا آمریکا علیرغم امضای برجام تا این حد برای ایران و مردم آن ایجاد محدودیت و تحریم¬های چندگانه می¬کند و اروپا تاکنون برای مقابله با آن کاری اساسی نکرده است؟
به هر تقدیر نتیجه این مذاکرات هر چه باشد آثار سوء اقتصادی مخالفت ترامپ با برجام را هیچ یک از طرف¬های گفت¬وگو حاضر نیستند بپذیرند و یا برای جبران آن کاری کنند.
به نظر می¬رسد سال ۹۶ سال بحران¬های چندی برای دولت آقای روحانی بوده است که هر چند ظاهراً اعتراضات رو به خاموشی است و مردم در تدارک نوروز با هر چه مانده است دست و پنجه نرم می¬کنند اما تورم، گرانی، بیکاری، فساد، طلاق، تحریم و فرار جوانان تحصیلکرده به خارج از کشور ادامه دارد و پول ملی هم کماکان در برابر ارز خارجی و تقاضای بازار ضعیف است و پاسخگوی نیازهای حقوق بگیران و کارگران نیست. فاصله طبقاتی روز به روز بیش و بیشتر می¬شود و خشونت در تعاملات اجتماعی نیز کماکان مشهود است.
آمار تصادفات رانندگی و سوانح و حوادث دیگر هم که اکثراً ریشه در عدم فرهنگ¬سازی بموقع دارد بالا و بالاتر می¬رود.
ناگفته پیداست که تمامی دست¬اندرکاران فرهنگی و آموزشی، روحانیون و علمای دینی باید پاشنه کفش¬هایشان را بکشند و با همت و فراغت بیشتر به میدان آیند همرنگ مردم شوند و برای مقابله با دیو جهل، فقر، ریاکاری و زر و زور و تزویر آماده شوند. وگرنه می¬شود حکایت آن داستان که غلام رفت آب آورد، آب آمد و غلام را برد.
والسلام