سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
نشانه های جامعه‌ی حسینی
از تأثیر تراژدی‌های تاریخی بر روح و روان انسان‌ها نمی‌توان به سادگی عبور کرد. هنوز هم زمانی که بازیکنان مسیحی پا به میادین ورزشی می‌گذارند با ترسیم نقش صلیب نسبت به پیامبر خود که معتقدند به طرز فجیعی به صلیب کشیده شده است ادای احترام می‌کنند. از منظر ملی‌گرایی ماجرای به آتش کشیده شدن ژاندارک نیز هرگز از خاطر فرانسوی‌ها پاک نخواهد شد. بنای یادبود کشته شدگان در جنگ‌های منطقه‌ای و جهانی و همچنین نسل‌کشی‌ها بیانگر تأثیر درازمدت تراژدی‌های رخ داده در جای جای کره‌ی خاکی است اما به جرأت می‌توان گفت که هیچ رویدادی به اندازه‌ی آنچه در کربلا رخ داد نتوانسته روح و روان و وجدان انسان‌ها را دگرگون کرده و متأثر سازد.
مظلومیت کشته شدگان از یک سو و درنده خویی و سبعیت عاملان و مجریان این فاجعه تاریخی در فاصله‌ی زمانی نزدیک به نیم قرن از رحلت پیامبر(ص) از سوی دیگر منشاء اصلی تأثیرگذاری‌های گسترده است، اگر چه ژرفایی و گستردگی تأثیر این واقعه بر شیعیان و خصوصاً ایرانیان بسیار بیشتر از سایر سایر مذاهب و بلاد اسلامی است.
شاید برخی بخواهند نشانه‌های این تأثیرگذاری را صرفاً در ایام محرم و صفر جستجو کنند اما با دقت در نامگذاری فرزندان، ساخت ابنیه و تکایا به نام شهدای کربلا و همچنین وقف اموال و نذرها و آیین‌های گوناگون می‌توان گفت هیچ روز و ساعت و لحظه‌ای از زندگی شیعیان ایرانی نیست که نتوان نشانه‌ای از تلاش برای یادآوری این ماجرای تاریخی را در آن یافت. (ادامه…)