سرمقاله
محمد عسلی
برای پرنده کوچکی که در شوق پرواز پرپر شد
وقتی هیبت اقتدار نظامی ما خار چشم بزدلان می‌شود و ارباب رعایای منطقه در برابر شگفتی‌های سربازان ما کم می‌آورند همانند شمر آب را بر روی کودکان می‌بندند کودک‌کشی میراثی است که از اسرائیل به ترسوها می‌رسد تا شاید با مردم‌فریبی بتواند آبی بر آتش خشم خود بریزد که از پس چند سال هنوز نتوانسته است بر شیعیان یمنی که ایران چشم عنایتی به آنها دارد فایق آید. تا آنجا که با پیشرفته‌ترین سلاح‌ها در پروازهای کور و بزدلانه جز کودک‌کشی و آتش‌افروزی در خانه‌های بی‌دفاع کاری از دستشان بر نیاید.
آرام بخواب در کنار برادران شهیدت که تو پیام‌آور استقامتی، هر چند عاشقانه به تماشای سربازانی رفتی که حافظ امنیت وطنت بودند و در شادی هر آنچه بر طبل پیروزی نواخته می‌شد به پرنده بی‌بالی می‌ماندی که چشم انتظار پر پرواز است. افسوس که این شادمانی برای دل مادر داغدارت زود از دست رفت.
بدان که زودتر از آنچه تصور می‌شد پرواز کردی هر چند بی‌بال.
پرواز تو عکسی شد در بغل سربازی شجاع که دنیا را غافلگیر کرد تا همه بدانند آنان که دم از حقوق بشر می‌زنند جز به شر راضی نمی‌شوند.
و حقوقی برای تو و امثال تو نمی‌شناسند.
و اما بعد: ای کودک اصیل ایران! (ادامه…)