سرمقاله
محمد عسلی
دروغ را باور کنیم
دروغ را مزیتی است که دوغ را نیست چنانکه دوغ از چربی افتاده و جز طعم ترشی ندارد برای دفع صفرا، اما دروغ را چربی فراوانی است به چرب زبانی که بر دل می‌نشیند و به هر اندازه بزرگتر باشد باورش ساده‌تر است.
در افواه عمومی آمده و در تاریخ دیپلماسی جهان نیز که دروغ کلید گشایش همه قفل‌های بسته است و هیچ راستی جای آن را نخواهد گرفت که اگر دروغ نبود کدام کس باور کند کسی از کسان کلیددار با کلید اشتباهی به کرسی پست‌های کلیدی تکیه زده باشد.
دروغ می‌تواند ناوگان اتمی را جابه‌جا کند و هزینه رفت و آمد طولانی خود را از درآمد چاه‌های نفت عربستان تأمین نماید.
دروغ می‌تواند در فتح و ظفر بر ملت‌های ستمدیده بی‌پناه چنان مسلط شود که شکم گرسنه کودکان یمنی را حتی زمین باران خورده نتواند سیراب کند.
دروغ همانند فضله موشی در دیگ جوشانی غذای ملتی را سبب آلودگی است چنانکه داعش تواند بر سرزمین عراق خیمه زند و از جای بر نخیزد الا به همان روش که برخاسته.
دروغ علف هرز سمج گلستان‌هاست که ریشه گل‌ها را می‌خشکاند و گلستان‌ها را علفستان می‌کند.
دروغ رنگ می‌شود به ساقه فرو می‌رود و رنگ و طعم بهار را چنان تغییر می‌دهد که گویی بهاری دیگر از راه رسیده و میوه‌ای دیگر آورده.
دروغ مرده را زنده می‌کند و زنده را مرده چنانکه گفتند پادشاهی در ناکجاآباد از قبر فرمان می‌دهد و مردم هم باور کردند و در طول قرن‌ها گردن به فرمانش گذاردند تا بازماندگانش بدان دروغ کمر راست کنند و بر باور مردم حاشیه‌های دروغ دیگری پیوند زنند. (ادامه…)