سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
پیامدهای گفت‌وگو گریزی
هر کدام از مکاتب فکری بسته به این که از چه زاویه‌ای به جهان می‌نگرند برای انسان تعریفی ارائه کرده‌اند. رایج‌ترین تعریف از انسان در نزد فلاسفه حیوان ناطق است. نطق، هم سخن گفتن را در بر می‌گیرد و هم اندیشیدن را چرا که سخن گفتن نیازمند اندیشیدن است و بیان اندیشه نیز با سخن گفتن محقق می‌شود حال اگر بخواهیم تعریفی اجتماعی مشتق شده از همین ویژگی برای انسان ارائه دهیم باید بگوییم انسان موجودی است که با گفت و گو بر بخش زیادی از مشکلات خود فائق می‌آید. اگر حیوانات در زمان جفت‌یابی برای این که میدان را از رقبای خود بگیرند با یکدیگر می‌جنگند، انسان‌ها در مراسم خواستگاری و از طریق گفت‌وگو مدارج تفاهم و درک متقابل و حصول اطمینان از خوشایندی دوطرفه را طی می‌کنند. حیوانات هنگام گرسنگی طعمه را از دهان یکدیگر می‌ربایند و در پایان غذای بیشتر به حیوانی می‌رسد که قوی‌تر است اما انسان‌ها با هم تفاهم می‌کنند که هر کس متناسب با تلاش و ذائقه و سلیقه‌اش غذای خود را انتخاب کند. در موضوع احساس آرامش خاطر و امنیت نیز انسان با اندیشیدن و ابزارسازی برای خود در مقابل انواع تهدیدها ایجاد امنیت می‌کند. در واقع اصلی‌ترین ابزار انسان که در زندگی به او یاری می‌رساند اندیشه و گفت‌وگو است. (ادامه…)