سرمقاله
اسماعیل عسلی- سردبیر
سرهم بندی چرندیات
سیاست از جنس قدرت است و به همین دلیل خاصیت جذب و به خدمت‌گیری همه چیز را دارد مثل آب که در همه جا نفوذ می‌کند و بالا و پایین می‌رود اما تأثیر آن بر همه چیز یکسان نیست. گاه به درون خاک می‌رود و دانه‌ای را می‌رویاند و گاه با آهن درمی‌آمیزد و آن را می‌پوساند به طور کلی برخی چیزها پس از درآمیختن با سیاست و گره خوردن با آن به فنا می‌روند و برخی چیزها اوج می‌گیرند اما معمولاً اینگونه است که در تعاملاتی از این دست، چیزی که نیازمند سیاست باشد اوج می‌گیرد و چیزی که سیاست نیازمند آن باشد به فنا می‌رود. آنقدر که یک طرح ملی یا بزرگراه و کارخانه و پروژه انبوه‌سازی مسکن نیازمند نظر مساعد سیاستمداران است، فرهنگ محتاج نیست بلکه این سیاست است که نیازمند فرهنگ است زیرا به هنرمندانی احتیاج دارد که با خلق آثار تأثیرگذار و برانگیزاننده و یا بازدارنده به کمک بیایند و پیام‌ها و بخشنامه‌های خشک و خشن سیاسی را پس از تلطیف و تعدیل و تبدیل آن به سرود و ترانه و خط و نقاشی و نمایش و مجسمه و فیلم و شعر در ذهن و روح مردم جا بیندازند؛ البته هنرمند تا آنجایی که مطیع چشم و گوش بسته‌ای نباشد و به هنرفروشی روی نیاورد، تهدید نمی‌شود اما همین که ناگزیر شد در چارچوبی معین و با اهدافی خاص راهی را بپیماید تا نانش آجر نشود، به فنا می‌رود چون راه سیاست صاف و اتوبان نیست و پر از پیچ و خم و فراز و نشیب و گذرگاه‌های تنگ و باریک است و گاه چرخش‌هایی ۱۸۰ درجه‌ای دارد که هنر آن را برنمی‌تابد. (ادامه…)