سرمقاله
محمد عسلی
ترکیه هم بله!
بی‌شک ترکیه آخرین کشور درگیر در جنگ با کردها نخواهد بود و خاورمیانه آبستن حوادث ناگوار جنگ‌های تمام نشدنی است.
بی‌اعتمادی به آمریکا و دولت ترامپ در سال‌های اخیر با خروج سربازان آمریکایی از شمال سوریه و تنها گذاشتن کردها در برابر ارتش ترکیه و شبه نظامیان مخالف دولت سوریه به جهانیان تفهیم کرد که آمریکا قابل اعتماد نیست و حتی متحدان خود را در مواقع لزوم به یاری تنها خواهد گذاشت آنگونه که در قضیه حملات یمن به تأسیسات نفتی آرامکو عربستان را تنها گذاشت. سناریو تمام نشده جنگ عربستان و متحدان منطقه‌ای‌اش عربستان و امارات را در افکار عمومی مسلمانان و مردم جهان ضایع کرد و شرایط را به گونه‌ای فراهم نمود تا عربستان به عنوان مرکز دارالاسلام دست اتحاد و دوستی به دشمن اصلی مسلمانان یعنی اسرائیل بدهد و اسرائیل نیز با تبادل اطلاعات و فروش اسلحه پنهانی به عربستان از درآمد ارزی قابل توجهی برخوردار شود و بیش از پیش فشار را بر فلسطینیان و مدافعان سرزمین قدس افزایش دهد تا جایی که ترامپ رسماً اعلام کند که بلندی‌های جولان متعلق به اسرائیل است و پایتخت اسرائیل هم باید به قدس یعنی در جوار مسجدالاقصی منتقل شود و اگر به نقشه خاک اسرائیل نگاه کنیم افزایش دو برابری آن را نسبت به سال‌های قبل از جنگ ۱۹۷۳ ملاحظه می‌کنیم.
و اما چرا ترکیه وارد جنگ با کردها شده خود سناریو دیگری است که آمریکا و اسرائیل آن را تدوین و اجرایی کرده‌اند.
از زمان روی کار آمدن اردوغان رئیس جمهور فعلی ترکیه که در برابر حملات وحشیانه اسرائیل به فلسطینیان اردوغان موضع حمایت از فلسطینیان پیش گرفت و در کنفرانس داووس رژیم صهیونیستی را کودک‌کش نامید و از کنفرانس با اعتراض خارج شد. ترکیه با مشکلاتی چند مواجه گردید که ذکر تمامی جزییات وقایع و رویدادهای ده ساله اخیر در این کوتاه نوشتار نمی‌گنجد. ذکر چند نکته می‌تواند موضوع بحث را روشن‌تر کند.
یکم عملیات تروریستی هدایت‌کننده کردهای تندرو استانبول و چند شهر ترکیه که منجر به کشته و مجروح شدن تعدادی از جهانگردان و مردم ترکیه شد و تأثیرات زیادی بر کاهش توریست گذاشت.
دوم عملیات ناکام و عقیم کودتای نظامیان بر علیه دولت اردوغان که آمریکا و اسرائیل در طراحی و اجرایی کردن آن نقش داشتند هر چند آمریکا ترکیه را جزو متحدان خود می‌داند و حتی در ترکیه پایگاه نظامی دایر کرده است.
اینک آمریکا شرایطی فراهم کرده که ترکیه داوطلبانه وارد جنگ با کردهایی شود که عنوان می‌کند امنیت ترکیه را به خطر انداخته‌اند.
این جنگ نه تنها دشمنی تمامی کردهای مرزنشین در ایران، ترکیه، عراق و سوریه را بر علیه ترکیه قوی‌تر و یکدست‌تر خواهد کرد بلکه حمایت ترکیه از شبه نظامیان مخالف دولت سوریه و تجاوز به خاک آن کشور و رها شدن زندانیان داعشی، جنگ‌های نیابتی دیگری را در خاک سوریه دامن خواهد زد که خاموشی آن چه بسا سال‌ها طول بکشد.
با تجاوزی که ترکیه به خاک سوریه کرده است اتحادیه عرب هم موضع سرسختانه‌ای در مقابل ترکیه گرفته و آن را به شدت محکوم کرده است که معلوم نیست این مواضع ضد جنگ چه پیامدهای اقتصادی برای ترکیه به بار آورد!
نکته مهم‌تر آنکه ترامپ اعلام کرده اگر ترکیه بیش از آنچه انتظار می‌رود به نسل‌کشی کردها بپردازد اقتصادش را ویران خواهد کرد که گرچه بر حرف و حدیث ترامپ نمی‌توان اعتماد کرد اما ترکیه دستش را زیر سنگ آمریکا قرار داده تا هر وقت ترامپ اراده کند بهانه‌ای برای تحریم‌های سخت ترکیه داشته باشد.
دولت ایران هم هر چند با ترکیه روابط حسنه و دوستانه‌ای دارد اما مخالفت خود را با تجاوز نظامی ترکیه به خاک سوریه به هر بهانه‌ای اعلام نموده به گونه‌ای که اگر شبه نظامیان مخالف دولت بشار اسد بار دیگر قدرتی پیدا کنند که بخش‌هایی از خاک سوریه را اشغال نمایند چه بسا ایران به عنوان متحد بشار اسد مجبور شود در مقابل آنها بایستد و بار دیگر شعله جنگ در سوریه روشن‌تر شود و شرایطی به وجود آید که خواست دولتمردان صهیونیستی است. در هر صورت آنچه مسلم است آمریکا و متحدان اروپایی‌اش تحمل پیشرفت و رونق اقتصادی و نظامی کشورهای اسلامی را ندارند و قصد دارند قبل از آنکه بین این کشورها اتحادی برای استقلال و رهایی از استعمار بیگانگان به وجود آید یکی پس از دیگری با جنگ‌های داخلی و نیابتی آنچنان تضعیف شوند که تا سال‌ها نتوانند کمر راست کنند.
نتیجه آنکه جنگ برای مسلمانان زحمت و خسارت است و برای آمریکا و اروپا و روسیه و چین رحمت و منفعت و این سناریو پایانی ندارد زیرا بعد از جنگ جهانی دوم و آن همه خسارت و کشتار و ویرانی و دربه‌دری که منجر به تشکیل سازمان ملل متحد و منشور حقوق بشر شد اینک جز اسمی و رسمی از آن باقی نمانده و آمریکا که خود یکی از مدعیان اصلی آن بوده، بیش از دیگر کشورها در رعایت نکردن آن پیشقدم بوده است. چنانکه در بعضی مواقع علی‌رغم میل به صلح و دوستی کشورهای منطقه خلیج فارس از جمله ایران جنگ خانمانسوزی به آنها تحمیل شد که همگان از کلیات و جزییات آن اطلاع دارند.
اینک نوبت به ترکیه رسیده که به نظر می‌رسد اردوغان از نردبام آمریکا و اسرائیل بالا رفته و عنقریب نردبام از زیر پایش کشیده شود و فریب خورده و رها شده با دشمنی‌های خودخواسته روبه‌رو گردد. زیرا به فرض سرکوب کردهای مخالف، دشمنی‌های ریشه‌دارتر شهرهای ترکیه را ناامن خواهد کرد و معلوم نیست پایان این ماجرا چه باشد و چگونه بتوانند آن را به پایان برند. خلاصه کلام آنکه ترکیه دوست ایران و مدعی حمایت از مسلمانان هم بله!
والسلام