سرمقاله
محمد عسلی
به بهانه روز پرستار
درد، دارو، دکتر، بیمارستان و پرستار گرچه کلمات هم خانواده نیستند اما هم رابطه‌اند. رابطه‌ای که بهبودی و شفای بیماران در گرو عملکرد آنهاست. آدمی وقتی قدر سلامتی خود را درک می‌کند که به بیماری مبتلا شود و وقتی ارزش دکتر و پرستار را فهم می‌کند که تن و روح خود را به دست آنها داده باشد و سلامتی را باز یابد. تیمارداری و مراقبت از بیماران علاوه بر صبوری و تحمل بی‌خوابی نیاز به مهر، وفاداری و ازخودگذشتگی دارد. کافی است یک هفته در خانه از یک بیمار که از نزدیکانمان است بخواهیم مراقبت کنیم و به تقاضاهای او که ناشی از درد است پاسخ دهیم گویی خودمان درد می‌کشیم و در درد او شریکیم. حال وضع پرستارانی را به خاطر آوریم که حداقل در یک نوبت ۸ ساعته کاری شب یا روز بخواهند نه فقط یک بیمار با یک نوع بیماری بلکه چه بسا با ۱۰ الی ۱۵ بیمار با بیماری‌های متفاوت سر و کله بزنند و علاوه بر خوراندن داروهایشان وضعیت نابسامان آنها را تحمل کنند. راستی چقدر همت، از خودگذشتگی و قبول رنج‌های شبانه و روزانه لازم است تا یک پرستار هم پاسخگوی پزشکان معالج باشد و هم در تر و خشک کردن بیمار و مراقبت‌های ویژه به عنوان یک وظیفه قبول مسئولیت کند و بدون اشتباه کار خود را به پایان برد. کاری که به واقع پایانی ندارد و وقتی یک بیمار بهبودی می‌یابد و مرخص می‌شود. بیمار دیگری جای او را پر می‌کند.
به نظر شما خواننده گرامی چه میزان حقوق و دستمزد پاسخگوی زحمات پرستاران است؟ چه کسی یا کسانی از نزدیکان بیمار حاضرند در بیمارستان وظیفه یک پرستار را به خوبی انجام دهند؟
برای روشن شدن اهمیت شغل پرستاری لازم است ذکر یک مصیبت عظیم کنم که دقیقاً تقارن پیدا کرده با روز پرستار. مصیبت حضرت زینب(س) در روز عاشورا و بعد از آن که درد جانکاه از دست دادن و ناظر بر شهادت ۷۲ اسوه دین و شجاعت در میدانی که انسانیت، اخلاق و دین‌مداری در یک طرف و در طرف دیگر حیوان‌صفتی، سبوعیت و ریاکاری و دنیادوستی بوده است.
تحمل رنج بسیار در سفری که سرهای شهدا جلودار کاروان اسرا در حرکت باشد و تو مسئولیت کودکان، پیران، بیماران اسیر را عهده‌دار باشی و همانند ایوب در صبوری و چون امام علی(ع) در شجاعت بتوانی پرستاری کنی و بر زخم دل و تن بازماندگان مرهم گذاری.
اگر روز پرستار همزمان با ولادت حضرت زینب(س) در تاریخ رقم خورده است صرفاً به لحاظ اهمیت کار پرستاران و ارجگزاری به زحمات آنهاست.
به نظر می‌رسد درک این موضوع در پاسخگویی به نیازها و انتظارات پرستاران برای مسئولین دولتی و بخش‌های خصوصی که عهده‌دار درمان هستند هنوزا هنوز مشکل است.
مضافاً اینکه پرستاری با حجب و حیا و رعایت اخلاق اسلامی که لازمه شأن و منزلت بانوان است خود نیاز به باور و تطبیق با شرایط و محیط دارد که خوشبختانه تا حدود زیادی پرستاران زن ما نسبت به رعایت چنین محسناتی پیشقدم بوده‌اند.
با این وصف آنچه پرستاران زحمتکش را علاقه‌مند و خشنود به ایفای وظایف خود می‌کند حفظ کرامت و ارزش کار آنهاست که هم مسئولان و هم بیماران و همراهان آنها می‌باید به این مهم توجه کنند.
امید که چنین باشد.
والسلام