سرمقاله
محمد عسلی
کرونا را جدی بگیریم
یکی از ویژگی‌های فرهنگ کنونی ما چانه‌زنی برای دور زدن قانون و یا مقرراتی است که معمولاً از طریق رسانه‌ها اعلام می‌شوند. متأسفانه این رفتار برای بسیاری به صورت عادت در آمده است که بسیاری از بلایای طبیعی و غیرطبیعی را جدی نمی‌گیرند. تجربه جنگ تحمیلی ۸ ساله هم در اوایل این بود که بمباران هوایی صدام را چندان جدی نگرفتیم و تا زمانی که انفجار موشک‌ها را بالای سر خود احساس نکردیم جنگ را به واقع با پوست و استخوان احساس نکردیم. از ابتدای پیدایش کرونا در ایران، تصور همگان این بود که ما ایرانی‌ها ضد ضربه‌ایم و چون سختی‌های بسیاری را پشت سر نهاده‌ایم کرونا نمی‌تواند همانند چین از ما کشته بگیرد. حتی بعضی سخنان جدی و شوخی همراه با طنزهای آنچنانی در فضای مجازی این مفهوم را به مخاطب القا می‌کردند که آمریکایی‌ها از طریق آزمایش آب دهان چینی‌ها برای شکست اقتصاد آنها این ویروس را ساخته‌اند تا فقط چینی‌ها را از میان بردارد و کاری به کار ما ایرانی‌ها ندارد و در بدن ما نمی‌تواند فعال شود…
این سخنان و بسیار حرف و حدیث‌ها و سخنان دیگر و توصیه‌های غیرمعقول و بدون پشتوانه علمی برای مصرف داروهای گیاهی و تجویز آنها موجب شد تا درمان بیشتر از پیشگیری مورد توجه واقع شود.
اما متأسفانه کرونا آمد و چه پرشتاب و بدون ملاحظه همه را در معرض خطر بیماری قرار داد تا آنجا که می‌باید منشأ بروز آن یعنی قم قرنطینه می‌شد و به هر دلیل نشد تا به تهران رسید و با تعطیل شدن مدارس طبق معمول عده‌ای بار سفر بستند و برای گردش و تفریح به استان‌های شمالی از جمله گیلان رفتند و کرونا را با خود به آنجا بردند و چون آب و هوای شمال رطوبتی است و باران و برف و سرما هم شرایط خوبی برای شیوع بیماری کرونا فراهم کرده است میزان بیماری و تلفات آن به سرعت گسترش یافت و اینک شاهدیم که هر چه مسئولین توسط رسانه‌ها فریاد می‌زنند: در خانه بنشینید و سفر نکنید باز به گوش بعضی‌ها که هوای سفر در سر دارند نمی‌رود و پلیس و نیروهای انتظامی مجبور شده‌اند راه‌های ورودی شمال و بعضی نقاط کشور را ببندند.
جدی نگرفتن کرونا ناشی از فرهنگ چانه‌زنی ماست. دور زدن قانون‌ها یک علت دیگر هم دارد و آن عدم باور قلبی به رعایت مقررات نه فقط در ایران که بعضی ایرانی‌ها در کشورهای دیگر هم این عادت را از یاد نمی‌برند.
شاید تعبیر این رفتارها نوعی آزادیخواهی و آزادی‌طلبی در محیط زندگی را گوشزد می‌کند که برمی‌گردد به آموزش‌های اولیه در خانه و مدرسه.
به هر تقدیر کرونا و سرعت انتقال واگیری آن ما را به این واقعیت رسانده که اگر آن را جدی نگیریم بیمار بعدی دیر یا زود خودمان هستیم چه بخواهیم و چه نخواهیم و تجربه به ما آموخته که نه تجویزهای علفی و نه سخنان بیهوده این و آن و نه هیچ توصیه غیرعلمی نتوانسته‌اند در حذف یا شیوع این بیماری تأثیرگذار باشند.
کرونا نه فقط به ما آموخته که باید این بیماری را جدی بگیریم، بلکه بعضی از رفتارهای سیاسی، اقتصادی و حتی فرهنگی عادت شده را نیز مورد سؤال قرار داده و آثار مخرب آن را آشکار کرده است.
به عنوان مثال ما تا قبل از شیوع این بیماری میزان آسیب‌پذیری درمانگاه‌ها، بیمارستان‌ها، مراکز پزشکی، فروشگاه‌ها، کارخانجات، بازار بده بستان‌ها و مطیع بودن مردم در برابر توصیه‌های پزشکی و درمانی را ارزیابی نکرده بودیم و اینک می‌باید به لحاظ فرهنگی و اخلاقی بررسی کنیم که چرا یک پزشک یا شبه پزشک، یک مدیر کارخانه و یا داروخانه و امثالهم در چنین مواقعی برای سودآوری بیشتر دست به کم‌کاری و احتکار اجناس و کالاهایی می‌زنند که کمبود آنها جان بسیاری از انسان‌ها را به خطر می‌اندازد.
آیا این اعمال ناشی از ضعف ایمان، ناباوری، اخلاق دینی و انسانی است یا نوعی بی‌خیالی نسبت به حال و روز مردم، هر چه که باشد به عنوان گریز از قانون و عملی که خسارت‌بار است قاعدتاً بر مبنای قانون، عرف و مقررات می‌باید مورد بازخواست، شماتت و قضاوت و مجازات مطمح نظر قرار گیرد.
آنکس که اینک فریادرس می‌طلبد تا بیمارش را تیمار کند و از این بلا نجات دهد بی‌شک فردا همان فرد یا افرادی خواهد بود که امروز بی‌خیال از کنار این بیماری می‌گذرد و به توصیه‌های پزشکان بی‌توجهی می‌کند.
تا کی باید هر بلایی را خودمان تجربه کنیم تا متوجه شویم لازم است به درمان یا پیشگیری اقدام نماییم؟
چینی‌ها یک شهر ۱۷ میلیون نفری را قرنطینه کردند تا از انتشار بیشتر این بیماری پیشگیری کنند ایتالیایی‌ها هم ۱۶ میلیون نفر را همین دیروز در مقابل این ویروس قرنطینه کردند. بی‌شک قرنطینه یک شهر خسارت‌های مالی، روانی و چه بسا جانی هم به دنبال دارد اما از قدیم گفته‌اند ضرر هر زمان پیشگیری شود منفعت خواهد داشت.
مردم عزیز و با فرهنگ ایران زمین، هموطنان گرامی در هر سن و سال و سمت و موقعیت شغلی که هستید مثل گذر آبرومندانه از جنگ تحمیلی و تحریم‌های کمرشکن اقتصادی دسته‌جمعی و یکدل و یکصدا برای حفظ جان خود و هموطنان و خانواده‌هایمان با سیل کرونا که خطرناک‌تر از سیل‌های ویرانگر اخیر است و صدمات آن می‌تواند از زلزله‌های قوی هم بیشتر باشد به یک رستاخیر ملی دست بزنیم و کرونا را شکست دهیم تا دنیا و مردم جهان بدانند که ایرانیان هوشمند، باغیرت، مقاوم و سرسخت در شرایط بحران مرد میدان مبارزه با هر پدیده ناگوار طبیعی یا غیرطبیعی هستند. علیرغم تبلیغات سویی که از رسانه‌های مغرض و واسطه‌ای بر علیه ما می‌شود، ما دارای آنچنان فرهنگ و همتی هستیم که بتوانیم از پس این بلای جهانی در آییم و مسئولان هم بدانند که امروز روز تسویه حساب با رقیب یا مخالف نیست، همه در این طوفان بلاخیز هم‌سرنوشتیم و در یک سفینه قرار داریم. هر رخنه‌ای که از دست هرکس وارد شود و یا هر آسیبی که کشتی را در معرض خطر قرار دهد، همه را با هم غرق خواهد کرد. هیچکس نباید تصور کند که از دیگری قوی‌تر است و با شنا می‌تواند خود را به ساحل برساند. کوسه‌ها در کمینند و به هیچکس رحم نخواهند کرد. با هم باشید و با هم باشیم تا در این نبرد سرنوشت‌ساز پیروز شویم.
والسلام