سرمقاله
اسماعیل عسلی
سیمرغ عطار

خانه نشینی در شرایط کرونایی انتخابی از سر ناگزیری است . شاید برای برخی این خانه نشینی مفهومی جز بیکاری نداشته باشد اما در گذشته های دور که انسان ها ناگزیر به پشت سر گذاشتن زمستان های سخت بودند و در مناطق سردسیر و کوهستانی حداقل سه ماه با کمترین رفت و آمد تنها با اعضای خانه و همسایگان دیوار به دیوار رفت و آمد داشتند و جز برای رفع حوائج ضروری بیرون نمی آمدند ، اوقات خود را با کار و تلاش سپری می کردند و بسیاری از بافتنی ها و صنایع دستی حاصل زمستان گذرانی مردمی بود که در نواحی سردسیر و کوهستانی زندگی می کردند . به طوری که رویه کفش یا ملکی را می بافتند ، فرش و زیرانداز می بافتند . دار قالی برپا می کردند و به موازات آن کارهای سوزن دوزی ، حاشیه دوزی و بسیاری سرگرمی های سود آور و مفید داشتند که البته در کنار آن قصه گویی و گوش سپردن به خاطرات و اندوخته های ذهنی بزرگترها ، مشاعره ، طرح معما ، زمزمه های موزون ، سواد آموزی ، تمرین خط و آموزش هنرهای قابل یادگیری در خانه نیز از جمله ی این دلمشغولی ها بود . امروزه روز که مردم بیشتر نیازهای خود را از بازار تهیه می کنند و نقش چندانی در تولید لباس و کفش و کلاه و گاهی حتی غذای خود ندارند احساس بیکاری در شرایط خانه نشینی امر شگفت انگیزی نیست . اگر فقط همین نان پختن و مقدمات آن را در نظر بگیریم هم دلمشغولی و کار به حساب می آید و هم ورزش و تحرک . از جمع آوری هیزم و تهیه و تمهید ابزار آتش افروزی گرفته تا آماده سازی تابه و آرد کردن گندم و خمیر کردن آرد و چانه کردن و پهن و نازک سازی خمیر و پختن ، چند ساعت وقت می گرفت تا وقتی که بوی نان در فضای خانه می پیچید. (ادامه…)