سرمقاله محمد عسلی ۲۴ اردیبهشت ۱۳۹۹
نه گفتن های امام علی(ع)

آنگاه که همه از ترس سست شده و کنار کشیدند او قیام کرد و زمانی که همه خود را پنهان کردند . آشکارا به میدان آمد .وقتی که همه لب فروبستند سخن گفت و زمانی که همه باز ایستادند او با راهنمایی نور خدا به راه افتاد در مقام حرف و شعار صدایش از همه آهسته تر بود اما در مقام عمل برتر و پیشتاز بود وقتی زمام امور را در دست گرفت از همه جلوتر پرواز کرد و پاداش سبقت در فضیلت را برد همانند کوهی که تند بادها آن را به حرکت در نمیآورد و طوفان ها آن را از جای نمی کند.
کسی نتوانست عیبی در او بیابد و سخن چینی ،جای عیب جویی دراونمییافت. ذلیل ترین افراد در نزد او عزیزترین بود تا حق وی را باز ستاند . نیرومند در نظر او پست و ناتوان می نمود تا حق را از او باز ستاند .او نخستین کسی بود که پیامبر صلی الله را تصدیق کرد.
آری این بود امام راستین و نخست ما که افتخار پیروی و تبعیت از او را در شناسنامه داریم و خود را شیعه علی(ع) نام نهادهایم.
افسوس ! تنها گروهی به سوی او آمدند که آنها نیز ناتوان و مضطرب بودند .امامعلی فرزند آخرت بود به دنیا پشت کرد و عطایش را به لقایش بخشید. حکومت را از آب دهان بز بی ارزش تر و پستتر دانست و قدرت باعث نشد فساد و تباهی در خانه و دفترکار ش وارد شود و رشد کند
به دنیا و آنچه در آن است از شر و هوسرانی و دلبستگی و تعلق به شهوات و لذات، پشت کرد و از خیر آن توشه آخرت برداشت
امام ما به ریاکاری و سیاست بازی و دروغ و فریب نه گفت و اخلاص را در همه حال وجهه همت کرد تا درتاریخ ثبت شود که انسان کامل می تواند این چنین باشد
علیرغم آنکه اصالتاً طالب صلح بود جنگ های بسیاری به او تحمیل کردند زیرا از جنگ هراسی نداشت و تسلیم شدن را دون شان مرد مسلمان می دانست .
اوبه ترس و تزویر و هراس از قهرمانان دشمن نه گفت و پیوسته پیش قراول سپاه اسلام بود تا به جنگجویان مسلمان قوت قلب دهد و خوف را از دل آنان بزداید .
امام علی علیه السلام خطاب به مردم فرمود : ای مردم همانا بر شما از دو چیز میترسم هواپرستی و آرزوهای طولانی بدانید که پیروی از خواهش های نفس انسان را از حق باز می دارد و آرزوهای طولانی آخرت را از یاد می برد به حریت و آزادگی ایمان داشت و برای آنکه آزاد باشد رنج های بسیار برد تا جایی که جمله مانایی از او به یادگار مانده که هیچ نویسنده و هنرمند و شاعر ی نتوانسته در وصف آزادی به این زیبایی سخن بگوید :
” لاتکن عبد غیرک ولکن جعلک الله حرا “بنده دیگری مباش که خدا تو را آزاد آفریده است .
امام علی علیه السلام با استبداد و خودکامگی و تعصبات کورکورانه جنگید آنقدر که گفت :”دو گروه پشت مرا شکستند، عالمان متهتک و جاهلان متنجس ” با مترفین ،قاسطین و مارقین در ظاهر و باطن جنگید و در تمام عمر با آنان سر ستیز داشت و مدام سفارش می کرد و می فرمود:” ای مردم !دنیا خانه آرزوهایی است که زود نابود میشود کوچ کردن از وطن حتمی است دنیا شیرین و خوش منظر است که به سرعت به سوی خواهانش میرود و بیننده را می فریبد سعی کنید با بهترین زاد و توشه کوچ کنید و بیش از کفاف نیاز خود از آن نخواهید و بیشتر از آنچه نیاز دارید طلب نکنید.
اول مرد مسلمان صادق و خالص بعد از پیامبر صلی الله ، ستایش ومدح را برای خدا جایز میدانست و از هرگونه تعریف و تمجید دیگران از خود روی بر می تافت و خود را جز بنده خدا که مردم آن زمان حکومت را بروی تکلیف کردهاند معرفی نمیکرد.
او کسی بود که چون در برابر فریبکاری و مبارزه طلبی معاویه قرار گرفت ،اسلام و دین محمد را در خطر دید. با خود گفت : پس از بیعت عمومی مردم مسئله جنگ با معاویه را بررسی و ارزیابی کردم همه جهات آنرا سنجیدم تا آنکه مانع خواب من شد دیدم چارهای جز یکی از این دو راه ندارم یا با آن مبارزه کنم و یا آنچه را که محمد صلی الله آورده ا نکارنمایم پس به این نتیجه رسیدم که تن به جنگ دادن آسان تر از تن به کیفر پروردگار دادن است و از دست دادن دنیا آسانتر از رها کردن آخرت است…..
ای کاش قرآن می خواندیم و آن را به زبان خود فهم می کردیم تا بدانیم مسلمانی و مسلمان زیستن چگونه است .
ای کاش از حاشیهها و پیرایه ها می بریدیم و سنگینی بار تعصبات جاهلانه راازدوش رها میکردیم و راه راست را که در آن انحراف ومذ لتی نیست مییافتیم و به ادامه آن مصمم می شدیم.
ای کاش نهج البلاغه را کلاس درس و اخلاق میکردیم و آنچه امام راهنمای ما گفته بود با گوش هوش می شنیدیم و با عقل فهم می کردیم و به احساس در مییافتیم تا از این همه بدبختی و تیره روزی خلاصی یابیم و از جمع گناهکاران خود را رها سازیم .
قدر ما و شب قدر ما به فهم ما از آنچه امام علی به آن افتخار داشت وابسته است و نجات بخش. بیندیشیم و برای حفظ باور خود قوی باشیم که خداوند قیام کنندگان به حق و عدالت و اخلاق مداری را دوست می دارد و السلام