سرمقاله
محمد عسلی
آزادی خرمشهر
اشغال و آزادی خرمشهر دو پیام تاریخی به مردم قهرمان ایران و جهان فرستاد.
یکم هر کشوری برای حفظ مرزهای خود به نیروهای مدافع با ایمان و وطندوست نیاز دارد که تا سرحد عشق و انتظار از میهن خود دفاع کنند.
دوم فقط جنگافزارهای پیشرفته نیستند که در جنگ تعیینکنندهاند. بلکه رزمندگان باورمند، با انگیزه، عاشق و خداترس هستند که متجاوزان را از پای درمیآورند.
و اما بعد:
خرمشهر ۵۷۵ روز در اشغال دشمن بعثی بود که در سال ۵۹ صدام فرصتطلبانه با استفاده از شرایط پاکسازی ارتش بعد از پیروزی انقلاب اسلامی با تمام قوا و با پشتیبانی آمریکا، انگلیس و آلمان و نیز کشورهای مرتجع منطقه به ایران حمله کرد.
خلبانان بعثی در بریتانیا آموزش دیدند و آلمان ۶۰۰ تن بمب شیمیایی به صدام داد. آمریکا هواپیمای شناسایی آواکس را اهدا کرد و ۸۰ کشور دنیا مستقیم و غیرمستقیم از صدام با پول، اسلحه و اعزام نیرو حمایت کردند.
اسرائیل و آمریکا اطلاعات سری ارتش ایران و میزان تجهیزات و موقعیت زمینی- هوایی و دریایی ایران را به صدام گزارش میدادند و هیچکدام از این کشورهای زخمخورده انقلاب اسلامی تمایل نداشتند ایران در این جنگ تحمیلی پیروز شود.
اما رزمندگان ما در فروردین و اردیبهشت ماه سال ۶۱ چنان بر نیروهای اشغالگر دشمن شوریدند که مجال فرارشان نماند.
بعثیها با ۱۶ هزار کشته و ۱۹ هزار مجروح سرشکسته و شکستخورده پا به فرار گذاشتند و ارتش و سپاه دو بازوی توانمند کشور توانستند ۶ هزار کیلومتر خاک تحت اشغال دشمن را آزاد نمایند که مهمترین نقطه استراتژیک آن خرمشهر بود.
در این عملیات ۶۰ هزار نفر نیروی ارتشی و بسیجی شرکت داشتند که با رمز یا علیبنابیطالب در سه مرحله و با رمز محمد رسولالله در مرحله چهارم خرمشهر را آزاد کردند.
۶ هزار شهید و ۲۴ هزار مجروح حاصل این عملیات بود.
در این عملیات بیش از ۳۵ هزار نفر از نیروهای دشمن که از ۳۵ کشور دنیا اجیر شده بودند کشته و زخمی شدند و رزمندگان ما توانستند ۵۳ فروند هواپیمای دشمن را ساقط کنند، ۵۵۰ تانک و نفربر و ۳ فروند هلیکوپتر را منهدم نمایند. ۳۰۰ خودرو سالم، ۵۰ دستگاه تانک و نفربر و ۳۰ قبضه توپ و غنیمتهای بسیار دیگری را به تصرف خود درآورند.
و اما بعد:
خرمشهر در شرایطی آزاد شد که وحدت ملی، انگیزههای قوی آزادسازی مردم ما، شهری و روستایی را مصمم به حمایت و پشتیبانی از رزمندگان باغیرت، شجاع و دینباور کرده بود.
گویی گوشت و پوست و استخوان و جان فرد فرد مدافعان میهن در برابر گلولهباران دشمن و هجمه آتشی که برپا کرده بود هیچ ترس و خوفی نداشتند به نحوی که برای بازگشایی میدانهای مین داوطلبان بسیاری در صف بودند. در واقع آزادسازی خرمشهر حماسه عظیم ملت ایران در شرایط نامساوی در برابر دشمنی بود که از همه طرف حمایت میشد. نتیجه این آزادسازی، تقویت روح سلحشوری ارتش و سپاه، تثبیت بیشتر نظام جمهوری اسلامی ایران، مأیوس شدن دشمنان ایران، شکست مفتضحانه صدام و کشورهای مرتجع عرب منطقه و درسی بود برای سربازان و ناوهای آمریکایی مستقر در منطقه.
آزادسازی خرمشهر آنقدر مهم و حیاتی بود که هنوزا هنوز تحلیلهای نظامی، سیاسی و اقتصادی توسط کارشناسان داخلی و خارجی پیرامون آن صورت میگیرد.
آزادسازی خرمشهر نتیجه سخنان امام راحل بود که پس از حمله بزدلانه هوایی صدام به فرودگاه مهرآباد گفتند:
یک سیلی به صدام میزنیم تا دیگر از این غلطها نکند. «نقل به مضمون»
برای نسل امروز و نسلهای بعدی که میآیند و میروند اگر در تاریخ حماسهسازیهای ایرانیان یک چراغ روشنتر باشد که بتوان بیش از سایر فتوحات به آن افتخار کرد همین آزادسازی خرمشهر است که در شرایط سخت تحریم و درگیریهای داخلی پس از انقلاب اسلامی، رزمندگان برآمده از اقشار مختلف ملت با جانفشانی و شجاعت توانستند نمایشی از غیرت و مردانگی و عِرق ملی و باورمندی به حماسه کربلا را به جهانیان عرضه نمایند تا به آنجا که آمریکاییها با تمام ناوهای عریض و طویلشان در منطقه جرأت نکنند تیری به سوی رزمندگان و مدافعان میهن اسلامی شلیک کنند.
و در پایان ذکر این نکتهی مهم ضروری است که اگر امروز کشور ما علیرغم تمامی فشارهای سیاسی، اقتصادی و تهاجمات فرهنگی روی پای خود ایستاده و استقلالطلبی خود را به رخ دنیا میکشد و با قدرت نظامی بیشتری برای آمریکا و شرکای فریبخورده منطقهایاش خط و نشان میکشد ناشی از ۸ سال دفاع مقدسی است که سرآمد آن آزادی خرمشهر است.
آزادسازی خرمشهر به مردم کشورهای تحت ستم عراق، سوریه، یمن، افغانستان، فلسطین، لبنان و حتی کشورهای مسلمان دورترمرزها پیام داد و آنها را برای دفاع از آب و خاک و آسمانشان و هم باورهای دینی و مذهبیشان مصممتر و باانگیزهتر کرد که میتوان با نیروی باور در برابر پیشرفتهترین سلاحهای دشمن ایستاد و پیروز شد.
والسلام
۱- منابع آماری
۲- اظهارات علیرضا معینیان رزمنده عملیات بیتالمقدس و معاون گردان کربلا
- جمعه ۲ خرداد ۱۳۹۹
- سرمقاله

سرمقاله “محمد عسلی” ۳ خرداد ۱۳۹۹