سرمقاله محمد   عسلی
به بهانه غدیر

«سوگند به خدا، معاویه از من سیاستمدارتر نیست، اما معاویه حیله گر و جنایتکار است. اگر نیرنگ ، ناپسند نبود من زیرک ترین افراد بودم…»
این سخنان امامی است که اگر امروز در میان ما بود و ملت مسلمان را رهبری می کرد ما با او چگونه رفتار می کردیم؟
امامی که خاک مرقد او را توتیای چشم می کنیم و تمامی احساس و عقلمان را در گرو دوستی و ولایت او نثار می کنیم. به نام او از پا برمی خیزیم، به نام او قسم یاد می کنیم و به یاد او نیرو می گیریم اگر به ما فرمان می داد که چنین نکنید و چنان نباشید تا چه میزان سخنان او در ما تأثیر می گذاشت و در عمل ، نمود آن را شاهد بودیم؟
مگر نه اینکه بیش از ۱۴۰۰سال است وفاداری خودمان را در ولایت بی کم و کاست به امام علی(ع) و اولاد او به اثبات رسانده ایم؟ پس چرا بسیاری از خواسته ها، باورها و دیدگاه های پیامبر اعظم(ص) و ائمه معصومین را در عمل مشاهده نمی کنیم؟
آیا واقعاً به تعبیر بعضی تحلیلگران مذهبی و اجتماعی ما مرده پرستیم؟
آیا زنده ها در باور ما جایگاه ندارند چون زنده اند و با آنها حشر و نشر داریم؟ اگر چنین نیست به این سخنان امام علی (ع) گوش دهیم و در آنها تأمل کنیم.
«ای مردم!
دنیا آروزمندان و خواهان خود را فریب می دهد، برای شیفتگان خود ارزشی قائل نیست ، آن کس را که بر دنیا پیروز شود مغلوب گرداند.
به خدا سوگند هرگز ملتی از ناز و نعمت زندگی گرفته نشدند مگر به کیفر گناهانی که انجام داده اند زیرا خداوند بر بندگان خود ستم روا نمی دارد…»
قرنهاست در عزای شهادت امام علی(ع) بر سر و سینه می زنیم و در سالگرد میلاد آن حضرت شادمانی می کنیم. بروز چنین احساسات دیرسالی نشانه ای از وفاداری و دوستی با دوستان خداست اما ای کاش هر سال بیش از سالهای قبل در فراگیری دانش و دیدگاه های امام علی(ع) و عمل به آموخته هایمان تلاشی بیشتر می داشتیم!
افسوس که ما در زمانه ای زندگی می کنیم که نه از دینداریمان بهره مندیم و نه از ناباوریمان نسبت به خدا! شرایط به گونه ای رقم خورده است که طبیعت راه طریقت را بسته و چشم ها به مادیت گشوده است. ارزش آدم ها به مال و اموالشان و پست و مقامشان است و خدا زمانی در دلها صدا زده می شود که بلائی نازل شده باشد. شکر نعمت کمتر شنیده می شود و شکوه از روزگار بیشتر، قناعت رنگ باخته و دنائت و پستی مستولی است. این خاصیت زمین است و انتقال آن به انسان و سایر موجودات زنده که چون سیراب می شوند حریص تر می نمایند اگر اندک باوری مانده باشد به خدا و روز قیامت ، همانا آثاری تأثیرگذار بوده اند که از چشمه فیاض پیامبران و ائمه (ع) به کام ما رسیده اند.
امام علی(ع) می فرماید:
«ای اهل کوفه! گرفتار شما شده ام که سه چیز دارید و دو چیز ندارید. کرهایی با گوش های شنوا، گنگ هایی با زبان گویا، کورانی با چشم های بینا، نه در روز جنگ از آزادگانید و نه به هنگام بلا و سختی برادران یکرنگ می باشید. تهی دست می مانید…»
گویی در همین دوران عصر الکترونیک و شکافته شدن اتم و عصری که ارتباطات نام گرفته بشر به دانش هایی این چنین به خود می بالد.
اهل کوفه زمان علی(ع) هم داریم، کسانی که فراموش کرده اند امنیت و نعمت امروزی شان حاصل خون هزاران شهید است و دستاورد آزادگان و جانبازانی که از پس سی و چند سال هنوز بعضی از آن ها روی ویلچر ، نای بلند شدن ندارند.
مخالفان اسلام و ایران قهرمانان را نادان و ترسوهای فراری را قهرمان تلقی می کنند. گوش های تسلیم شده شان را به روی بلندگوهای عوامفریب گشوده اند و چشم های حریصشان را به روی جعبه جادویی رقاصه ها باز کرده اند هنوز هم ریاکاری و دروغ و فراموشی ، از پس آمد و رفت پیامبران و مصلحان بی شمار بازار مکاره داد و ستدهای حرام را رقم زده است.
به بیمارانی ماننده اند که گرچه داروی شفابخی در اختیار دارند اما از خوردن آن خودداری می کنند و رغبتی به بهبودی نشان نمی دهند.
امام علی(ع) می فرماید:
«ای مردم!
به اهل بیت پیامبرتان بنگرید. از آن سو که گام بر می دارند بروید. قدم جای قدمشان بگذارید. آنها شما را هرگز از راه هدایت بیرون نمی برند و به پستی و هلاکت باز نمی گردانند. اگر سکوت کردند، سکوت کنید و اگر قیام کردند قیام کنید. از آنها پیشی نگیرید که گمراه می شوید و از آنان عقب نمانید که نابود می شوید…»
آیا از میان ما مدعیان که مذهب شیعه را راه و روش خود قرار داده و به دین اسلام گرویده ایم کدام یک حداقل یک بار قرآن و نهج البلاغه را به دقت خوانده و آیات و مطالب آنها را فهم کرده ایم؟ اگر چنین است ایام عید غدیر بهترین فرصت مطالعه برای تقویت روح باورمان است. امید که میسر شود.
والسلام