سرمقاله محمد عسلی ۲۷ شهریور ۱۳۹۹
مدافعان مقدس

سنگ های سخت از ترکش توپ ها و خمپاره می شکافتند و زمین پوست می انداخت. درختان از بن تا سر شاخه می سوختند و تنه های ستبر ذغال می شدند.
حیوانات وحشی و اهلی می رمیدند و پرندگان در هوا کباب می شدند. دل شیر و زور فیل هم جرأت ورود به میدان های مین نداشتند. از زمین و هوا گلوله می بارید و آسمان در شفق آتش های برافروخته ستارگان را فراری داده بود. ترس از در و دیوار بالا و پائین می شد و شجاعت در تردید سکوت را بهانه کرده بود. مرزهای میهن در آتش خشم و جهل دشمنان می سوخت و پاره های قرارداد الجزایر در ذهن صلح طلبان به کبوتر سفیدی می ماند که خونین بال و سرشکسته در تندباد حادثه محو می شد.
خانه های گلی روستایی با هر اصابت بمب در هوا خاکستر می شدند و تکه های بدن زن و فرزند و احشام چونان گوشت کبابی در هرم هوای ۴۰۰ درجه آب می شدند. برای دشمن مهم نبود که نظامی یا غیرنظامی مقابلش هست. او مست از باده تکبر و غروری بود که ساقی آن آمریکا بود.
دزفول قهرمان در تمامی ساعات روز و شب جنازه های سوخته را از زیر آوار خانه های شهر بیرون می آورد و از بازماندگان فقط یک صدا در هر تشییع جنازه شهیدی به گوش می رسید: «جنگ جنگ تا پیروزی»
۸ سال کم و بیش این چنین گذشت و به هر وجب از مساحت مرزهای کشور سرو قامتی به زمین افتاد اما از سر هیچکس چه در جبهه و چه در خانه اندیشه فتح نیفتاد.
بسیاری بی آنکه خود بدانند حسین وار مظلومانه شهید شدند اما پرچم امام حسین(ع) را پیوسته در اهتزاز داشتند. پرچمی که روح باور را مدام تکثیر می کرد در ذهن و زبان پیشگامان دفاع و همانها که از دره های مخوف مین و سیم خاردار گذشتند چون از جان گذشتند.
همانها که سالیانی چشم انتظار خبری، پیکی، صدائی از جگرگوشه هایشان بودند که بازگردند و روایت فتح را بازگو نمایند.
آری این چنین بود عرصه های جنگ مدافعان مقدس برای دفاع از خاک وطن، عقیده و ناموس و هم ارزش هایی که به آن پای بند بودند.
۸ سال جنگ، جنگ مجازی و عروسک گردانی نبود. جنگ مرد عنکبوتی و زورو نبود جنگ با پوست و گوشت و استخوان بود. جنگی واقعی که فقط باورمندان با غیرت و از جان گذشته و انقلابی می توانستند پای در میدان آن گذارند.
کسانی که گرچه نوجوان بودند و به دام سربازان صدام گرفتار آمده بودند اما در همان زمان اسارت هم با ضد ارزش ها می جنگیدند و از کشته شدن و شکنجه هراسی نداشتند. گویی نیرویی عظیم وجود و هویتشان را به نمایش می گذاشت تا حق بر باطل پیروز شود.
ما در این جنگ تحمیلی ۸ ساله به بغداد و سامراء و کربلا و نجف نرسیدیم و در مرزهای خودمان و دشمن خونی مان جنگیدیم اما کربلا، نجف و سامرا در دل ما خانه کرد تا بعد از آن درهای خانه برویمان باز شد و مرزهای عقیده جای مرزهای آبی و خاکی را گرفتند.
جنگ به تمام شهرهای ایران نفوذ کرد و کشیده شد جنگ باورها، جنگ مقدس و از آن دفاعی بیرون آمد که تمامی جمعیت ایران یکدل و یکصدا در حمایت از فرزندان خود برای ورود به جبهه ها قرآن به دست گرفتند و در مشایعت آنها آب و سبزه نثار کردند و با دلی منتظر، مثل همیشه.
روایتگران جنگ در شکار خبرها، شاعران و نویسندگان در انتخاب سوژه ها و خوانندگان با صدای طبل ها، جان بخشیدند به فضای درهم و غبارآلود جنگ زده تا بدانجا که کشاورزان در مزارع، کارگران در کارخانه، خدمتگزاران در اداره و کاسبان در بازار دل مشغول تمهید امکانات بودند و بیمی از حملات موشکی نداشتند.
در آن زمان ما موشک نداشتیم و مهمات مورد نیازمان را کارخانجات اسلحه سازی یا تحویل نمی دادند و یا با چند برابر قیمت و در فواصل زمانی طولانی تحویل می دادند.
اگر امروز موشک های برد بلند تا چند هزار کیلومتر را ساخته ایم به علت تجربه سالهای آغازین جنگ است که دشمن شهرهای بی دفاع ما را آماج موشک های خود قرار داده بود.
اگر امروز ارتش و سپاه ما مجهز به پیشرفته ترین پهپادها و جنگ افزارهای مورد نیاز برای دفاع هستند ناشی از تجربه ۸ سال دفاع مقدس است که ما آموختیم باید خودکفا باشیم و به هیچ کشور خارجی تکیه نکنیم.
ما امیدمان را از آمریکا و غرب بریدیم زیرا آنها می خواهند وسیله حفظ منافع آنها باشیم آنها به هیچ وجه استقلال و آزادگی ما را باور ندارند.
آنها می خواهند ما مثل عربستان گاو شیرده باشیم و همانند امارات و بحرین گوش به فرمان تا هرچه آنها اراده کنند انجام دهیم.
اما این به آن معنی نیست که درهای کشور را به روی همگان ببندیم و در لاک خود فرو رویم. ما باید با دیپلماسی قوی و تدبیر در سیاست خارجی بهانه ای به دست آنها ندهیم.
ما واقعاً در شرایط فعلی نیازمند استفاده از روش های معقول در سیاست و دیپلماسی هستیم. ما طالب جنگ نیستیم زیرا برنده و بازنده آن هر دو بازنده اند.
جنگ امروز با جنگ گذشته های دور بسیار متفاوت است. جنگ امروز جنگ توأم با نامردی و نیرنگ و کشتارجمعی مردم بی گناه و غیرنظامیان است و هر کس برای رسیدن به هدف خود هر وسیله ای را توجیه می کند.
ما آماده دفاع از سرزمین، باورها و ارزش های دینی و ملی خود هستیم و این نقطه قوت ماست که دشمن قصد دارد این قدرت را از ما پس بگیرد تا بتواند روند استعماری و استثماری قبل از انقلاب را در ایران ادامه دهد.
جنگ اقتصادی و تحریم های کمرشکن ، امروز بالطبع از جنگ نظامی بدتر است و باید خودمان را با آن تطبیق دهیم و شرایط را به گونه ای به نفع خود تغییر دهیم که مردم ما امیدوار و با انگیزه تر به راه طولانی دفاع مقدس خود ادامه دهند.
والسلام