سرمقاله محمد عسلی ۲۵ شهریور ۱۳۹۹
به بهانه روز شعر و ادب فارسی

سعدی و حافظ و همعصران آنها و شعرای قبل و بعد تا قبل از تأثیر انقلاب صنعتی اشعارشان وصف گل و بلبل و سبزه بود و روح بالنده طبیعت جاندار.
«درخت غنچه برآورد و بلبلان مستند
جهان جوان شد و یاران به عیش بنشینند»(۱)
آنها فراغتی داشتند و گوشه چشمی و دو یار زیرک و از باده کهن دو منی نه از ساعت لحظه شمار خبری بود و نه از گزارش لحظه به لحظه وقایع جهان با صدا و تصویر. شعر آهنگ سخن منظوم بود با ظرایف بدیعی در قالب های عروضی. (ادامه…)