سرمقاله اسماعیل عسلی ۱۵ دی ۱۳۹۹
دوران پساکرونایی

مدتی است که به دنبال تنگ تر شدن دایره ی تحریم ها و اثر گذاری محدودیت مبادلات ارزی بر واردات مواد اولیه کارخانه ها و برخی اقلام دارویی ، شاهد تنزل سطح مطالبات عموم مردم خصوصا اقشار آسیب پذیر و زیر خط فقری ها هستیم به طوری که سرکشی به داروخانه ها برای یافتن انسولین ، سرکشی به خواربارفروشی ها برای خرید روغن ، زیرپا گذاشتن شهر برای پیدا کردن برخی از قطعات یدکی دستگاه های برقی و خودرو به امری پیش پا افتاده و بدیهی برای گذران زندگی تبدیل شده و از آنجایی که همواره کسانی با نگاه فرصت طلبانه مترصد چالش های اقتصادی و اجتماعی هستند تا از این نمد برای خود کلاهی درست کنند ، چنین بلبشویی به ظهور شغل های کاذب و جولان دلال ها در میدان ” چه باید کرد ” منجر شده است .
گاهی می بینیم و می شنویم که نویسنده ها از کاهش تیراژ کتاب هایشان و نبود خریدار در بازار گلایه می کنند یا سینماگران نگران نادیده انگاشته شدن حق مالکیت معنوی خود توسط مردمی هستند که می خواهند بدون پرداخت پول تماشاگر یک فیلم باشند .
چگونه می توان از مردمی که اغلب در خم اول کوچه زندگی هستند انتظار داشت که دغدغه ی هنر و آثار ادبی و مطالعه و پیگیری رویدادهای فرهنگی را داشته باشند .
شما زمانی که سوار بر ارابه ی تاریخ شده و به عقب برمی گردید به دورانی می رسید که انسان ها به دلیل زندگی در جنگل ها و غارها و حفره های طبیعی و ناگزیری برای جستجوی شبانه روزی غذا و مراقبت از جان خود در برابر خطر هجوم حیوانات وحشی ، فرصت پرداختن به انواع هنرها و فعالیت هایی که آبشخور فرهنگ و تمدن است نداشتند اما پس از این که در کناره ی رودخانه ها سکنی گزیدند و ثبات نسبی پیدا کرده و از زندگی کولی وار رها شدند به تدریج به شیوه های متفاوت و تجربه نشده ای برای زندگی و اندیشیدن به موضوعاتی غیر از خوردن و آشامیدن و فرار از خطرروی خوش نشان دادند .
این نهایت بدبینی و سیاه نمایی است که بگوییم رویکرد ناگزیر مردم به دغدغه های مادی امری مدیریت شده است اما در عمل می بینیم که به موازات کوچکتر شدن سبد خرید مردم به دلیل اولویت بندی هایی که برای ایجاد موازنه بین دخل و خرج دارند بی توجهی به نیازهای معنوی و فرهنگی نیز عمق پیدا می کند .
تکرارگلایه های مردمی که در فضای مجازی بازتاب پیدا می کند ، به تدریج در دهلیزهای تنگ و تاریک عادت محبوس می شود و احساس عدم استحقاق برخورداری از وضعیتی مطلوب کم کم به یک باور تبدیل شده و فضای مجازی عملا در نقش سوپاپ اطمینان که تخلیه کننده ی فشارهای روانی است عمل می کند .
آنچه مسلم است در حال حاضر نمی توان منکر تاثیر کرونا بر تغییر شکل طرح مطالبات اجتماعی و اقتصادی شد ، کما این که کرونا هزینه عقد و عروسی و عزا و مهمانداری و خرید های تشریفاتی را کاهش داده اما در صورتی که واکسن کرونا اثرگذاری خود را به اثبات برساند و ظرف ماه های آینده شاهد کاهش اپیدمی و همچنین ابتلا ، بستری شدن و پایین آمدن آمار مرگ و میر باشیم و دوباره زندگی به مدار طبیعی خود بازگردد ، دولت آینده باید خود را برای پاسخگویی به مطالبات انباشته شدن مردم آماده کند و قاعدتا یکی از برنامه های دولت آینده طرح هایی است که برای دوران پساکرونایی دارد .