سرمقاله محمد عسلی ۱۲ اسفند ۱۳۹۹
دور معکوس پرونده هسته ای

صالحی رئیس سازمان انرژی هسته ای ایران اخیراً اعلام کرده ممکن است سازمان انرژی اتمی و شورای حکام قطعنامه ای بر علیه ایران صادر کنند.
بعد از خروج آمریکا از برجام توسط دونالد ترامپ رئیس جمهور سابق آمریکا ایران در تحریم های پی در پی قرار گرفت و حاضر به مذاکره با ترامپ نشد.
ترامپ بر سر لجاجت، روزی که بر علیه ایران حرف و سخنی نگفته باشد و یا اعضاء دولت او در سخنرانی ها و مصاحبه ها و ملاقات هایشان مطلبی نگفته باشند نبود. اما جو بایدن که نامزد حزب دمکرات برای انتخابات ریاست جمهوری بود مدام در تبلیغات انتخاباتی اش می گفت: «اگر برنده شوم به برجام برمی گردم» بایدن رأی آورد و امید می رفت که بدون قید و شرط به برجام برگردد. اما در اثر فشارهای سیاسی متحدان آمریکا از جمله اسرائیل برای بازگشت به برجام شرط گذاشت و گفت ایران به همان وضعیت قبل از خروج آمریکا به برجام برگردد و برای توقف فعالیت های موشکی و عدم دخالت در امور کشورهای منطقه وارد مذاکره شود.
این سخن ها و تبلیغات رسانه ای که مدام در شبکه های خبری برای دور بازی دیگری شروع شد، یادآور سالهای قبل از توافقنامه برجام است که در همان زمان هم همین سخنان مطرح بود و ایران را از مذاکره با آمریکا بازمی داشت.
ایران امروز، ایران یک سال پیش هم نیست چه رسد به آنکه بتوان ایران را در شرایط قبل از برجام تصور کرد.
ایران امروز تجربه سالیان بدعهدی های آمریکا را در حافظ دارد. مردم ایران هم با این بازی های فریبکارانه دولت های آمریکا آشنایی دارند.
ممکن است سئوال شود: آمریکا از دولتمردان ایرانی چه می خواهد؟
پاسخ این سئوال خیلی ساده است. آمریکا می خواهد منافع اقتصادی، سیاسی و نظامی و فرهنگی خود را در ایران همانند زمان گذشته قبل از انقلاب داشته باشد و مانند کشورهای دیگر منطقه ایران انقلابی را تسلیم کند و بگوید: دو تا من یکی شما! نمی خواهید بجنگ تا بجنگیم.
عربستان و لیبی دو نمونه از کشورهای مسلمان نفت خیز هستند یکی در آسیا و دیگری در آفریقا هر وقت آمریکائی ها احساس کردند چاق شده اند و شیرآور، آن دو را دوشیدند.
کاش فقط دوشیدن بود. آمریکا برای عربستان تعیین تکلیف می کند. فلان فرد در دولت عربستان نباشد. خواه شاهزاده باشد خواه غیر شاهزاده. مهم این است که باید گاو باشد و شیرده. شیرش را می دوشیم و کمی هم برای خودش می گذاریم.
بر سر قذافی رهبر لیبی چه آمد؟ اول گفتند تمام تجهیزات تأسیسات هسته ای ات را بار کشتی کن بفرست آمریکا تا اجازه دهیم بمانی. بدبخت این کار را کرد و همه را از بیخ و بن کند و فرستاد اما او را به جان مردم انداختند و مردم را به جان او و هزار وصله همرنگ و ناهمرنگ به او چسباندند و برای به اصطلاح دفاع از مردم انقلابی- لیبی به کشورش حمله ور شدند و تمام ارتش و تجهیزات نظامی اش را از بین بردند و همانند صدام گرفتند و کشتند و بر سرزمین نفت سبز لیبی مسلط شدند. حالا لیبی مانده و میلیون ها مهاجر خانه به دوش که یا در دریاها غرق می شوند و یا در اسارت و گرسنگی و جنگ های داخلی درمانده اند و روزی هزار بار یاد قذافی می کنند و تسهیلاتی که برایشان فراهم کرده بود.
عراق هم به همان روز لیبی گرفتار شد و همگان از سرنوشت صدام آگاهیم. حال اگر آمریکای بوش پسر بر این باور مانده باشد که ایران هم محور شرارت است، می خواهند وضعیتی شبیه به عراق و لیبی و افغانستان و مصر و سوریه داشته باشیم تا سلطه آنها بر خاورمیانه و کشورهای اسلامی نفت خیز کامل شود.
از دیدگاه آمریکائی ها خاورمیانه جدید یعنی همین.
آمریکا ایران را موی دماغ خود در خاورمیانه می داند. ایران انقلابی که ثابت کرده در جنگ های منطقه ای برنده بوده و آمریکائی ها نتوانسته اند در جنگ های نیابتی آن را شکست بدهند.
اینک دو راه بیشتر پیش روی ایران نمانده است. یا برود مذاکره کند و امتیاز بدهد تا شاید بعضی از تحریم ها برداشته شوند و بعد پاسخگوی ایرادات و اشکالات حقوق بشری باشد و دستش را از داشته هایش خالی کند و آسیب پذیر شود و یا در موضع دفاع از اهداف استراتژیکی خود بایستد و بهای استقلال را بپذیرد.
دولتمردان آمریکا هنوز هم تصور می کنند و بر این باوراند که تحریم های اوباما و ترامپ ایران را از پای درمی آورد و مجبور می کند امتیاز بدهد هرچند می دانند اگر گزینه نظامی را بر علیه ایران به کار برند تمامی پایگاه های نظامی اشان در کشورهای همسایه از جمله کشورهای حاشیه خلیج فارس مورد هجوم موشک های نقطه زن ایران قرار می گیرند و خسارت های هنگفتی را باید تحمل کنند و شاید هم به یک جنگ جهانی دامن بزنند.
نتیجه آنکه اگر تحریم ها به قول بایدن جواب نمی دهند و برای تسلیم ایران مؤثر واقع نباشند و نتوان گزینه نظامی هم به کار گرفت حتما شیطنت دیگری برای ایجاد دشمنی بین ایران و کشورهای همسایه گزینه بعدی است که چون دشمنی عربستان و امارات و مصر کاری از پیش نبرده اند بین ایران و ترکیه دشمنی تشدید شود و جنگی دیگر بر سر منافع هر دو طرف در عراق شروع شود.
بدیهی است با تدبیر و درایت مسئولان هر دو کشور قطعا این اتفاق نخواهد افتاد. هم اکنون تحریم ها به قوت خود باقی اند و به قول رئیس جمهور حتی نمی توان با پول بلوکه شده در کشورهای دیگر از جمله کره جنوبی دارو وارد کرد. پس فرقی نمی کند این دور معکوس باز اتفاق بیفتد ما را ببرد سر نقطه اولی. حالا هم سر نقطه اول هستیم. هر آنچه اتفاق افتاده روی کاغذ است و این کاغذ در دست باد به این طرف و آن طرف می چرخد. گاه در دست تندباد، گاه در دست طوفان، گاه در دست نسیم برای انتظاری دیگر، تا چه پیش آید.