سرمقاله محمد عسلی ۳۰ خرداد ۱۴۰۰
حماسه حضوری هوشمندانه

از لقمان پرسیدند ادب از که آموختی؟ گفت از بی ادبان! گفتند چگونه؟ گفت هر آنچه آنان کردند عکس آنها انجام دادم…»
این مطلب را در کتاب فارسی مقطع ابتدایی به سال ۱۳۳۷ خواندم و تا به امروز آن را تداعی نکرده بودم.
حکایت لقمان، حکایت حضور مردم ما در صحنه انتخابات بود که هر آنچه رسانه های بیگانه تلاش کردند تا مردم ایران را از شرکت در انتخابات بازدارند، مردم برعکس بر حضور خود مصمم شدند.
نتیجه انتخابات اعلام شد. هرچند بعضی از واجدین شرایط به پای صندوق های رأی نیامدند اما همانند گذشته همان تعداد که آمدند کافی بود تا درسی به دشمنان انقلاب داده شود که نمی توان در خارج نشست و برای ملتی حماسه ساز فرمان صادر کرد.
انقلاب اسلامی ایران بر دو پایه اصلی تکیه دارد. اسلام و جمهوریت. اکثریت مردم ایران مسلمانند و شیعه اثنی عشری. طبیعی است که باور اسلامی در اندیشه، گفتار و کردارشان و در فرهنگ و سنت هایشان همراه با فرهنگ و سنت های ایرانی به هم عجین شده است. نه دیدگاه های لائیک که طالب نفی روح دینی اند و نه دیدگاه ها و ایدئولوژی های مادی گرا و نه باورهای التقاطی هیچ کدام نمی توانند در ایمان و باور مردم چنان تأثیرگذار باشند که عطای مسلمانی را به لقای ناباوران ببخشند.
نارضایتی های ناشی از عملکرد غلط بعضی مدیران و سوء استفاده هایی که حتی در مناظرات تلویزیونی هم به کرات به آن اشاره شد و مشکلات معیشتی و معضلات اجتماعی در یک سو و در سوی دیگر حفظ وحدت و یکدلی برای ارتقاء پیشرفت های علمی و نظامی و دستاوردهای امنیتی قابل تأمل است و نمی توان منکر آن شد.
کشوری که ۴۲ سال در تحریم های ظالمانه امپریالیسم آمریکا با حمایت کشورهای اروپائی بوده، کشوری که برای دور زدن تحریم ها مجبور بوده با افراد توانمند و فرصت طلبی وارد مذاکره و معامله شود. کشوری که ۴۲ سال جنگ سرد تبلیغاتی همه جانبه و ۸ سال جنگ تحمیلی داشته و از کشوری که فقط در جنگ تحمیلی بنا به اظهارات دولت وقت هزار میلیارد دلار خسارت مالی دیده و هزاران نفر شهید، آزاده و جانباز داشته. کشوری که در مصاف هایی عملاً با آمریکا در جنگ رودررو بوده. کشوری که به علت مشکلات ناشی از جنگ و بیکاری و نارضایتی تعداد قابل توجهی از مردم آن به خارج از کشور مهاجرت کرده اند. کشوری که بر اثر بلایای طبیعی ناشی از سیل، زلزله، آتش سوزی و حوادث ناشی از تصادفات رانندگی و مقابله با قاچاق مواد مخدر و سوخت، خسارت های پیش بینی نشده زیادی را تجربه کرده. کشوری که بیش از سه میلیون مهاجر افغانی رسمی و غیررسمی دارد. کشوری که در مرزهایش با چالش های تروریستی مواجه است و نهایتا کشوری که درآمد عمده ارزی اش بر فروش نفت استوار بوده چه توقعی می توان داشت که وضع و حال بهتر از این داشته باشد.
همه مردم این مسائل را کم و بیش می دانند. بازگشت از راه رفته ضرری به مراتب بیش از خسارت های زیان بار راه رفته را در پی دارد. اینکه بگوئیم: اشتباه کردیم انقلاب کردیم، یا اشتباه کردیم به فلان نامزد انتخابات ریاست جمهوری در گذشته رأی دادیم مشکلی را حل نمی کند. از کجا معلوم آنان که با رأی ندادن اعتراض خود را اعلام نموده اند اشتباه نکرده باشند؟
آمریکائیان اگر از انتخاب ترامپ زیان ندیده بودند به بایدن رأی نمی دادند. فرانسوی ها هم از انتخاب مکرون ناراضی اند و مدام اعتراض خود را در خیابانها اعلام می کنند.
انتخابات وسیله و اهرم اصلی مردم سالاری است. نباید مدعی باشیم که همیشه انتخاب اصلح کرده ایم.
آنچه مهم است این است که گرگ ها و روباه ها و کفتارهایی برای نابودی ما در صف ایستاده اند. به مجردی که از قافله جدا شویم ما را می خورند.
حداقل فایده وحدت، حفظ امنیت، حفظ کشور و حفظ دستاوردهای انقلاب است. حماسه ای که مردم ایران عزیز در دو روز قبل رقم زدند. حماسه حضوری هوشمندانه بود.
والسلام