سرمقاله سردبیر “اسماعیل عسلی” ۱۶ تیر ۱۴۰۰
تا آن روز

کرونا کولی وار آمد و بساط خود را پهن کرد . ابتدا دنیا او را جدی نگرفت . همه نگاه ها به چین دوخته شده بود و این تصور قوت می گرفت که این تنها چین است که باید سینه سپر کند و تمام قد در برابر این ویروس بایستد . چین کشوری است که با جمعیت و اقتصادش شناخته می شود و کرونا نیز جمعیت و اقتصاد چین را نشانه رفته بود . نظام حاکم بر چین اگرچه بر دیکتاتوری کمونیستی متکی است ولی این دیکتاتوری در خدمت اقتصاد و منافع ملی ساکنان این سرزمین است. به هر حال گردانندگان این کشور معتقدند که چنین جمعیتی را نمی توان جز با زور و نظامیگری مهار کرد ! در این مورد خاص ، همین خصیصه یعنی توسل به زور و وادار کردن مردم به رعایت پروتکل ها حریف اصلی کرونا بود چرا که با قرنطینه و مسدود کردن راه های ورودی و خروجی شهر ووهان از سرایت این ویروس خزنده به سایر نقاط چین جلوگیری به عمل آمد و بعدها در حالی که برخی کشورها نظیر آمریکا ، برزیل ، انگلیس و فرانسه و روسیه و ایتالیا و ایران در منجلاب کرونا دست و پا می زدند ، چین مبادرت به جمع آوری بساط بیمارستان های صحرایی کرد و چیرگی بر کرونا را جشن گرفت ! بی گمان اگر مردم ووهان چین را به حال خود وامی گذاشتند معلوم نبود کرونای ناشناخته با جمعیت درهم تنیدهی چین چه معامله ای می کرد . (ادامه…)