سرمقاله محمد عسلی ۱۲ مرداد ۱۴۰۰
درس های المپیک

حضور نمایندگان ملت های جهان در المپیک توکیو در شرایطی که کرونا بیداد می کند و هر لحظه جان انسان ها را می گیرد حکایت دیگری است که جای بحث فراوان دارد.
مدیریت چنین رویداد تاریخی در کشوری که چندی قبل با سیل ویرانگری روبرو بود و زلزله های پیاپی هم گاه و بیگاه سازه ها را می لرزاند و اعتراض مردمی که از ترس سرایت بیشتر بیماری فشار را بر دولت افزون کرده اند میزان توانمندی دولت ژاپن را در محک تجربه قرار داده و نظمی که بر اجرای همه جانبه و متنوع برقرار است قدرت و توانایی مدیریت علمی و تجربی ژاپن را به تماشا و نقد تحلیلگران رسانه ای گذاشته است.
برقراری امنیت و نظم در اجرای مسابقات و آماده سازی مکان های ورزشی مدرن و پذیرایی از صدها هزار میهمان و ورزشکار کار چندان ساده ای نیست اگر کار را به کاردان سپرده باشند که چنین بوده است زیرا آموزش و پرورش ژاپن با برنامه ریزی های علمی و واقع بینانه توانسته در بالا بردن سطح مسئولیت پذیری و کارایی دانش آموختگان خود متناسب با نیازهای روز به موفقیت های شایانی دست یابد.
تعلیم و تربیت در ژاپن همراه با کاری که متناسب با استعدادها و خلاقیت های دانش آموزان و دانشجویان باشد نه فقط بازده فعالیت های شغلی را بالا برده بلکه همگان را موظف به رعایت نظم، حفظ امنیت، احساس مسئولیت اجتماعی، وطن دوستی و کسب فنون و آشنایی با تکنولوژی روز کرده است.
المپیک فقط بازتاب نتایج مسابقات و نمایش قهرمانان نیست. بلکه می تواند کلاس درس بسیار آموزنده ای هم باشد که در آنجا هر کس رفتار، اعمال و اندیشه خود را به نمایش گذارد و از دیدار دیگران در مقام مقایسه، ضعف و قدرت ها را ارزیابی نماید.
نکته بسیار مهمی که نباید از آن غافل ماند و چه بهتر که قبل از ورود به مسابقات مربیان و مدیران به آن توجه کنند میزان آمادگی جسمی و روحی و فنی ورزشکاران در مقایسه با رقبای آنهاست که اگر چنین نباشد دچار خیال پردازی، رؤیابافی و ریسک پذیری بالا می شویم و نمی توانیم جای پای خود را در میدان های ورزشی سفت کنیم.
المپیک محل مبارزه قهرمانان است و هیچ رقیبی را نباید کوچک شمرد. درس های مسابقات والیبال، بسکتبال و سایر رشته های ورزشی را که در آن شرکت داشته ایم نباید به خاطره بسپاریم بلکه مدام باید در پیش رویمان برای علت یابی ها باشد.
سرزنش و مطالبه گری از هیچ ورزشکار اعزامی مقبول نیست و راه به جایی نمی برد زیرا مبارزه با معلول است.
ضرب المثل یا مکن با پیلبانان دوستی
یا بنا کن خانه ای در خورد پیل
یادآور حرکت پله اول به صعود است.
حرکتی که نشانه ای از برنامه ریزی های عالمانه درازمدت برای کسب قهرمانی است. قهرمانی در اخلاق، مسئولیت پذیری، واقع بینی و پرهیز از خیالبافی.
ما باید برای ورزش عمومی و عادت دادن مردم جدای از مرزبندی های سنی چنان هزینه کنیم و مدیریت های قابل را به کار گیریم که به صورت خودجوش ورزشکاران قوی و صاحب فن، خود را نشان دهند.
قهرمان پروری هرچند خوب و ایده آل است و در واقع نوعی الگوسازی و اسطوره پذیری را به جامعه عرضه می کند اما آثار و فوائد ورزش، زمانی خود را نشان می دهد و در عمل مفید واقع می شود که همگانی شود و همه بتوانند از امکانات ورزشی در اقصی نقاط کشور برخوردار باشند آیا تاکنون برآوردی از هزینه های مردمی برای ورزش داشته ایم؟
آیا از مکان های ورزشی استفاده مطلوب می بریم؟
آیا خانواده ها فرزندان را تشویق به ورزش می کنند؟
درست به خاطر دارم وقتی در دبیرستان زنگ ورزش داشتیم مربی ما روی یک صندلی در حیاط می نشست و توپی در اختیارمان می گذاشت تا در فضایی تنگ و آسیب پذیر ورزش کنیم و خودش کتاب یا روزنامه می خواند.
وقتی یک دفعه، توپی به شیشه دریچه کلاس اصابت کرد و شیشه شکست. علاوه بر جریمه مالی دو هفته هم تنبیه شدیم و از ورزش محروم گشتیم.
تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل.
والسلام