سرمقاله محمد عسلی
احیای جدید برجام و اما و اگرها

بعد از سالها مذاکره و هزینه های مالی و سیاسی بسیار، ایران و کشورهای ۱+۵ توافقنامه برجام را امضاء کردند به گونه ای که برای طرفین مذاکره تعهداتی ایجاد گردید. اما پس از قریب یک سال آمریکا که یکی از طرفین اصلی بود از برجام بدون هیچگونه دلیل موجهی خارج شد و مجدداً تحریم های ظالمانه ای را بر علیه ایران اعلام نمود و به انجام آن با جدیت اقدام کرد.
کشورهای چین، روسیه، فرانسه، انگلیس و آلمان هم علیرغم مخالفت خود با اقدامات آمریکا الزاما تحریم های اعلام شده آمریکا بر علیه ایران را عملی کردند.
نتیجه آنکه تلاش های ایران برای متقاعد کردن طرفین برای بازگشت به برجام به جایی نرسید و ایران دوباره به سر نقطه آغازین تحریم ها، بلکه تحریم های بیشتر رسید.
دلائلی که برای مقابله با برنامه های صلح آمیز هسته ای ایران عنوان شد که با هیچ قانون بین الملل و منطقی مطابقت ندارد اینکه ایران قصد ساخت بمب اتم دارد و برنامه هسته ای ایران صلح آمیز نیست. هرچند بارها ایران اعلام نموده ساخت بمب اتم خلاف شرع اسلام است و ما به هیچ عنوان چنین قصدی نداریم.
سئوال؟ آیا اقدامات هسته ای کشورهای پنجگانه روسیه، چین، آمریکا، فرانسه و انگلیس صلح آمیز است؟
آنها که هزاران سلاح هسته ای ساخته اند و به هر سال با فنآوری های جدید برای ارتقاء سلاح های هسته ای خود تلاش می کنند.
کدام قانون بین الملل عمومی به آنها اجازه چنین اقدامات خصمانه ای بر علیه دیگر کشورها داده است؟
با چه استدلال و منطقی می توان این حق انحصارطلبانه را به آنها داد؟
آیا جز اعمال قدرت اقتصادی و نظامی راهکار دیگری پیش روی آنهاست؟
با این وصف کدام مرجع قانونی مستقل از نفوذ قدرت کشورهای طرف معامله می تواند به شکایت و دادخواهی ایران رسیدگی کند؟
آیا آمریکا، ضررهای کلانی که به لحاظ اقتصادی و روابط سیاسی به ایران تحمیل نموده را جبران می کند که دوباره قصد ورود به مذاکره و پذیرش برجام را دارد؟
این تعهدات طرفین مذاکره چه ضمانت اجرایی دارد؟
اینکه تأسیسات هسته ای خود را تعطیل یا تعدیل کنیم و دست از اقدامات علمی برای رفع نیازهای ضروری بکشیم که ضرر مضاعفی را تحمیل می کند، با چه ضمانتی قابل قبول است که فردا با تغییر رئیس جمهور و یا نخست وزیر جدید دیگری در این کشورهای طرف قرارداد همان کاری را بکنند که ترامپ کرد و یا دوباره با بهانه های واهی اقدام به تحریم های ظالمانه و تحمیلی نکنند؟
با کدام قانون بین الملل پذیرفته شده توسط سازمان ملل و یا دیگر سازمان های حقوق بشری کشورها به چند دسته تقسیم می شوند تا کشورهای قلدر و زورگو، دیگر کشورها را از حقوق طبیعی و اکتسابی خود محروم کنند؟
چرا باید پاکستان در همسایگی ما و اسرائیل دشمن واقعی مسلمانان اجازه داشته باشد سلاح اتمی داشته باشد و ما حتی اجازه فنآوری هسته ای صلح آمیز هم نداشته باشیم؟
نتیجه بحث اینکه اصالتا نه آمریکا و نه دیگر کشورهای طرف قرارداد بدون حفظ منافع استعماری شان اجازه نخواهند داد کشور ایران در حدی پیشرفت داشته باشد که بتواند استقلال علمی و اقتصادی و سیاسی خود را که ناشی از اهداف اولیه انقلاب اسلامی است حفظ کند هرچند صاحب اجازه نباشند مگر آنکه منافعشان ایجاد نماید. در حقوق بین الملل که ظاهرا تمامی کشورها آن را پذیرفته و برای حفظ آن عضو سازمان ملل متحد شده اند اما باطنا کشورهای امپریالیستی به آن اعتقادی ندارند آمده که هر یک از کشورها می باید استقلال کشورهای دیگر را بپذیرند و به تعهدات و تعاملات بین المللی متعهد و وفادار باشند.
آمریکا به هواپیمای مسافربری ایران حمله کرد و آن را ساقط نمود اما حاضر نشد حتی عذرخواهی کند.
آمریکا به کشورهای عراق و افغانستان به دلائل واهی حمله کرد و سالها در آنجا آدم کشت و ترکتازی کرد اما نه اعضاء سازمان ملل و نه شورای امنیت آن را محکوم نکردند و برای پیشگیری از این اقدامات خصمانه هیچ اقدامی نمی کنند، یعنی همه این دورنماهای دروغین و تبلیغات گستره حقوق بشری وسیله ای برای ساکت کردن و خاموش نمودن صدای عدالتخواهی ملت های ستمدیده و مظلوم است.
روزی که اسرائیل تعدادی از فلسطینیان را نکشد یا مجروح و آواره از خانه و آشیانه نکند، آن روز هنوز نیامده لیکن آمریکا و هم کشورهای اروپائی این اقدامات را محکوم نمی کنند، چرا؟
آیا ایران حق ندارد از دیوان بین الملل و یا دادگاه های رسیدگی کننده به دعاوی کشورها تقاضای خسارت ناشی از خروج از برجام از آمریکا بنماید؟
چگونه است که آمریکا می تواند خسارت حمله به سفارت خود را از ایران مطالبه نماید و از حساب های بسته شده ایران در آمریکا برداشت کند اما ایران نباید دعوی خسارت های کلان خروج آمریکا از برجام را کند؟
این واقعیت های تلخ و حقایق آشکار به ما تفهیم می کنند که دادگاه های بین المللی، سازمان حقوق بشر، سازمان ملل و شورای امنیت، همه در خدمت اعضاء اصلی، یعنی همان کشورهای استعمارگرند و برای ما و امثالهم کاری نمی کنند مگر آنکه ما هم به یک ابرقدرت تبدیل شویم. همان چیزی که کشورهای استعمارگر و هم کشورهای همسایه از آن بیم دارند.
پس باید در مذاکرات اخیر به هوش باشیم از یک سوراخ دو بار گزیده نشویم. هرچند به قول بایدن رئیس جمهور فعلی آمریکا گزینه نظامی هم روی میز است.
متأسفانه سرتاسر تاریخ روایتگر قدرت نظامی، حیله و دروغ و ترفند سیاسی کشورهای متجاوز و مهاجم است و تاریخ به عقب برنمی گردد.
ما باید قوی شویم برای دفاع از حقوق خود به هر وسیله ممکن که ضامن امنیت مان باشد.
والسلام