سرمقاله محمد عسلی ۶ آبان ۱۴۰۰
ایران و جنگ های سایبری

جنگ سایبری نوعی جنگ رایانه ای است که به نبرد مجازی یا رایا جنگ نیز معروف شده است. ابزار این جنگ، رایانه و شبکه های رایانه ای به ویژه شبکه اینترنتی است که جنگ را در فضاهای مجازی جاری می سازند.
انقلاب اطلاعاتی موجب شد تا علاوه بر استفاده های کارساز و پرسرعت از رایانه که خود موجد تحولات بسیار در بازار کار و پژوهش های علمی گردید این تکنولوژی به عنوان وسیله ای برای جنگ تخریبی نیز به کار گرفته شود.
داشتن اطلاعات فنی برای استفاده از نرم افزارها و اینکه چگونه می توان آنها را بر علیه دشمنان به هر قصد و نیتی استفاده کرد به کاربران و یا کشورهایی که کاربران هوشمند و باتجربه ای را در اختیار دارند قدرتی می دهد که آن قدرت گاه بیشتر از یک حمله نظامی پر سر و صدا مخرب، آزاردهنده و برهم زننده روند خدمات رسانی رایانه ای و عمدتا خسارت بار شوند.
مارتین لیبیکی یکی از پژوهشگران برجسته مطالعات استراتژیک در دانشگاه دفاع ملی و مؤلف کتاب جنگ اطلاعاتی در پاسخ به این سئوال که «جنگ اطلاعاتی» چیست آورده است.
«تلاش برای مفهوم جنگ اطلاعاتی مانند این است که چند نفر نابینا با لمس کردن بخش های گوناگون یک فیل بگویند که این موجود چیست، جنگ اطلاعاتی شامل بخش های گوناگونی می شود از جمله جنگ فرماندهی و کنترل که هدف آن قطع کردن سر دشمن، یعنی از بین بردن مغز متفکر دشمن است.
جنگ بر پایه اطلاعات که متشکل از طراحی، حفاظت و ممانعت از دسترسی به سیستم هایی است که برای برتری بر فضای نبرد در جستجوی دانش کافی هستند.
-جنگ الکترونیک، تکنیک های رادویی، الکترونیک، یا رمزنگاری
-جنگ روانی که در آن از اطلاعات برای تغییر ذهنیت و طرز فکر دوستان، بی طرف ها و دشمنان استفاده می شود.
-جنگ هکرها که در آن به سیستم های رایانه ای حمله می کنند.
-جنگ اطلاعاتی اقتصادی برای ایجاد مانع در برابر اطلاعات یا تسهیل جریان اطلاعات با هدف کسب برتری اقتصادی
-و نهایتا جنگ سایبری ترکیبی از همه موارد شش گانه بالاست»
جنگ سایبری برای اولین بار در سال ۲۰۰۸ با حمله به تأسیسات هسته ای ایران توسط آمریکا و اسرائیل انجام شد.
با به کارگیری تعدادی برنامه ریز و با هزینه کم می توان جنگ سایبری راه انداخت بدون اینکه کشورها به مرزهای یکدیگر حمله کنند. در واقع مرزهایی مورد هدف واقع می شوند که به وسیله رایانه خدمات رسانی می کنند و چه بسا تمام جمعیت یک کشور از این خدمات بهره مند می شوند. مانند خدمات رسانی عابر بانک ها، پمپ بنزین ها، و تمام خدماتی که توسط رایانه ها و اینترنت به کاربران داده می شود.
دفاع در مقابل جنگ سایبری کار چندان ساده ای نیست زیرا بررسی هویت و مکان مهاجم، شناسایی نیّت مهاجم و تشخیص حمله های از قبل طراحی شده و بررسی و ارزیابی تلفات پس از جنگ از جمله نقاط ضعف اصلی در دفاع است.
ایران در جنگ سایبری هم بارها مورد حمله قرار گرفته و هم در پاسخ به حملات سایبری دست بالایی داشته است.
«قرارگاه دفاع سایبری» در ایران از نوامبر ۲۰۱۰ زیر نظر سازمان پدافند غیرعامل که از زیر شاخه های نیروهای مسلح جمهوری اسلامی است تأسیس و شروع به کار نموده است.
طبق گزارشی که در سال ۲۰۱۴ توسط کانون مطالعات امنیت ملی اسرائیل انجام شد، اعلام گردید: «ایران یکی از فعال ترین کنش گران عرصه فضای سایبری در دنیاست.»
براساس اظهارات یکی از سرداران سپاه: «ایران یکی از چهارمین ارتش سایبری قدرتمند دنیا را در اختیار دارد…»
بعد از حمله سایبری به تأسیسات هسته ای ایران در ژوئن ۲۰۱۰ توسط بدافزار «استاکس نت» که با مشارکت آمریکا و اسرائیل طراحی شده بود.
ایران به راه حلی برای مقابله با این ویروس دست یافت که باعث بهتر شدن دفاع سایبری ایران گردید.
جسد پژمان بابایی رئیس جنگ سایبری ایران در اکتبر ۲۰۱۳ در حالی در کرج پیدا شد که چندین گلوله به بدن وی اصابت کرده بود و اخیرا در روز سه شنبه چهارم آبان ماه ۱۴۰۰ جایگاه های سوخت رسانی ایران با یک حمله سایبری از کار افتادند که تا زمان نگارش این مقاله ۷۰ درصد آنها با تلاش نیروهای فنی راه اندازی شدند.
هر چند هیچ کشوری تاکنون مسئولیت این حمله را به عهده نگرفته اما تجربه های گذشته و دشمنی های مستمر اسرائیل و آمریکا ظن قوی را به سمت و سوی آنها می توان نشانه رفت.
همین کشورهایی که داعیه حقوق بشر را مدام در رسانه های مکتوب و برخط و شبکه های ماهواره ای اجاره ای سر می دهند و به اصطلاح خودشان برای دفاع از مردم ما در مقابل حاکمیت جمهوری اسلامی می ایستند هرچند نتیجه آن فشار اقتصادی و اختلال در خدمات رسانی به مردم است.
مردم ما به خوبی می دانند که آمریکائی ها و اسرائیلی ها و بعضی کشورهای اروپایی با از دست دادن منافع و اختیارات بلامنازع خود در ایران پس از انقلاب اسلامی زخم خورده استقلال طلبی مردم ایرانند از این رو همه تلاش آنها برهم زدن اقتدار ملی ایرانیان و تخریب ذهنیت و افکار آنها برای مقابله با دولت و حاکمیتی است که می خواهد زیر بار زورگویی ها و استعمار آنها نرود.
هدف حمله سایبری به جایگاه های سوخت رسانی آن هم در سالگرد اعتراضات معروف سال ۹۸ به خیابان کشاندن مردم و ماهی گیری دشمنان از آب گل آلود بود که خوشبختانه با هوشیاری مردم انقلابی و فهیم ایران اتفاق نیفتاد و دشمنان در این حمله ناکام شدند اما ایران هم بیکار نخواهد نشست و با حملات سایبری خود که سابقه هم دارد پاسخ کوبنده ای به آنها خواهد داد.
آنچه در این میان مهم است اینکه مسئولان می باید هوشیار باشند که از یک سوراخ دو بار گزیده نشوند و اقدامات فنی در جهت پیشگیری از این حملات را در کلیه تأسیسات خدمات رسان عمومی منظور نمایند.
بی شک تعاملات و روابط سیاسی، فرهنگی و اقتصادی با دیپلماسی قوی و مصلحت طلبانه می تواند بخش عده ای از چالش های پیش رو را از میان بردارد و امنیت بیشتری را برای کشور و جامعه سبب شود. تا چه پیش آید. خدا می داند.
والسلام