سرمقاله “محمد عسلی” ۲۵ آبان ۱۴۰۰
خودزنی هویتی در فضاهای مجازی

هر دولت و حکومتی قابل نقد است، نقد عملکرد دولت ها یک نیاز امنیتی است. دولت هایی که از نقد گریزانند و یا با آن مقابله می کنند در بیراهه های سیاسی و اقتصادی و هم فرهنگی به درد چه کنم گرفتار می شوند. نقد به معنای مخالفت یک طرفه نیست. نمی توان لیوانی را که تا نیمه یا کمتر پر است آن را کاملاً خالی جلوه داد و یا برعکس لیوانی که کاملا خالی است آن را پر عنوان نمود.
متأسفانه قضاوت های غیرکارشناسانه، صرفا خالی کردن فشارهای روانی است و مصداق ضرب المثل «زبان بادبزن جگر است» را به یاد می آورد.
بگوئیم سدی ساخته شده اما زیرساز مناسبی ندارد، بنویسیم کارخانه ای بنا شده اما نیازی را برآورده نمی کند، بنویسیم مدیری نالایق و توصیه ای بر سر کار آمده، مقصر آن را معرفی کنیم.
وقتی دانشجویان پیرو خط امام از دیوار سفارت آمریکا بالا رفتند تقریبا اکثریت مردم در آن زمان با ابراز رضایت و راهپیمائی های روزانه از آنها حمایت کردند و به یاد نداریم که مردم برعلیه این اقدام دست به اعتراض و یا راهپیمائی زده باشند. جالب تر آنکه گروه های سیاسی و احزاب به جز لیبرال ها همه از عملکرد دانشجویان پیرو خط امام حمایت کردند. هم گروه های چپ و هم گروه های التقاطی و هم راستی ها. اما امروز در مخالفت ها و نقدهایی که صورت می گیرد تیر اعتراض به سوی دانشجویان مذکور روانه می گردد. در بین دانشجویان پیرو خط امام که به سفارت آمریکا حمله کردند بعضی اعضاء سازمان مجاهدین آن زمان و چریک های چپ هم بودند.
اگر در این کار خطا یا صوابی انجام شده بهتر است برگردیم به شرایط آن زمان که همه از امام راحل اطاعت بی چون و چرا داشتند و ایشان با این امر مخالفتی نکردند.
حال نتیجه آن اعمال چه به سود انقلاب بود یا به ضر و به قول بعضی تحلیلگران جنگ تحمیلی را سبب شد و تحریم ها را ، همه حامیان می باید پاسخگو باشند هم مردم هم مسئولان.
مثل اینکه بگوئیم چرا انقلاب کردیم؟ و علت آن را نگوییم و یا فراموش کنیم که همه مردم اعم از خواص و عوام و روشنفکران دانشگاهی و حوزوی در پیروزی و روند انقلاب مؤثر بودند. مثلث اسلام خواهی، رهبری و مردم که حصاری حصین بود را فراموش نکنیم.
به هر تقدیر: امروز شاهدیم که ناراضیان، مخالفان و دشمنان انقلاب اسلامی در سه خط موازی بر علیه انقلاب، اسلام و مسئولان نظام داد سخن می دهند. تا به آنجا که ایران و انقلاب را ضعیف و ناتوان معرفی می کنند و مردم را برای براندازی به آنچه خود کرده اند تهییج می کنند.
اگر مسئولان دولتی یا بخش خصوصی دست به دزدی و فساد زده و آن را حاصل عملکرد بد دولت می دانیم برای اصلاح و بیرون راندن آنها از چرخه سیاست و اقتصاد می باید از مجلس بخواهیم که به وظیفه خود عمل کند و به هر دلیل امضاء و مهر تأیید پای عملکرد آنها نگذارد. از قوه قضائیه بخواهیم آنها را به محاکمه بکشد. چرا خودزنی می کنیم و هویت خود را زیر سئوال می بریم. چرا در مقایسه، کشورهای کوچک همسایه که عمال دست به سینه آمریکا هستند را مهر برتری می زنیم؟
ایران نه تنها از مدیران نادان، خطاکار و خیانتکار ضربه خورده بلکه از معترضانی که نمی دانند اعتراض خود را چگونه و با چه زبان و بیانی مطرح کنند نیز ضربه خورده. متأسفانه چند سالی است گرفتار «از خود بیگانگی» و خودزنی شده ایم. به تجربه ثابت شده بیان فساد و به شیاع رساندن آن در افکار عمومی خود فسادزاست به قول مرحوم باستانی پاریزی که نقل کرده اند از ضرب المثل معروف «رفتی به شهر کوران دیدی که همه کورند، تو کور چپاولگر باش» وقتی مدام از فساد مالی و اخلاقی و خبری کردن آن دم می زنیم، فساد از قباحت و زشتی می افتد و بعضی ها که ایمان لرزان و ترسانی دارند احساس غبن می کنند که چرا دزدی نکرده و یا در فساد از موقعیت های شغلی اشان بهره ای نبرده اند.
وقتی فریاد می زنیم که رشوه کارساز است و گره کارها با رشوه باز می شود به واقع همه را تحریک و تهییج می کنیم به رشوه گرفتن و رشوه دادن.
ممکن است عنوان شود که ما انقلاب کردیم که شرایط بد تبعیض و فساد اداری و بخور بخور طایفه هزار فامیل را تغییر دهیم و ایران را اسلامیزه کنیم. ولی کسانی که بر سر کار آمدند راه را کج کردند و برای منافع خود به خطا رفتند.
بلی بسیاری از انقلاب های بزرگ اعم از انقلاب کبیر فرانسه، انقلاب کمونیستی روسیه شوروی، انقلاب چین و انقلاب های ریز و درشت دیگر در طول تاریخ گرفتار تغییراتی شدند که با اصول اولیه آنها همخوانی نداشت.
انقلاب اسلامی ایران هم از این مصیبت و بلا به دور نبوده که می تواند هم دلائل داخلی داشته باشد و هم فشار خارجی و هم ندانم کاری در اداره کشور توسط فرصت طلبان و خطاکاران.
برای اصلاح امور و بازسازی روند اجرائی کشور بهترین تصمیم برای حل مسئله حذف صورت مسئله نیست.
یادم هست در سالهای ۵۰ تا ۵۵ اکثر دانشجویان معترض به نظام سلطنت، مدینه فاضله را انقلاب کمونیستی می دانستند اما دیدیم که چه بر سر نظام های ناشی از انقلاب کمونیستی آمد.
حالا مخالفان و دشمنان ایران و انقلاب، نسخه های انقلابی و یا اصلاحاتی رؤیابافانه ای را ارائه می دهند.
برای عبور از شرایط سخت اقتصادی بهتر است خودزنی نکنیم و در برابر دشمنان، خود را ضعیف و ناتوان نشان ندهیم. دشمن بزرگ ما که آمریکاست از حمله به کشور ما هراس دارد. این نشانه قدرت نظامی و اتحاد مردم در برابر دشمنان است. برای نداشته هایمان داشته هایمان را فدا نکنیم.
اگر با اشاعه فرهنگ برهنگی و ترویج فساد جنسی می شد کشور را اداره کرد محمدرضا شاه الگوی خوبی بود اما آنچه او را از کشور بیرون راند همان فساد بود. فساد، فساد است امروز هم اگر کشور دچار فساد است، خطر بزرگی است که غفلت از آن ما را به عقب برمی گرداند خواه فساد مالی باشد یا فساد اخلاقی و دلائل آن هرچه باشد. کدام آلترناتیو نظام بانفوذ خارجی می تواند رفاه، سلامت، استقلال و آزادی بیاورد. کسی که قبل از انقلاب می گفت: «شاه برود هر حکومتی بیاید بهتر است» اشتباه می کرد. امروز هم اگر کسی یا کسانی در این اندیشه باشند، اشتباهی فاحش تر می کنند.
آنچه نجات دهنده است تغییر روش مردم در نحوه زندگی و اظهارنظرهای کارشناسانه است انتخاب نمایندگان مجلس از اول انقلاب تاکنون و روی کار آمدن مدیران و وزیران و رئیس جمهور توسط مردم و از طریق انتخابات بوده، چرا گناه را گردن معلول ها می اندازیم در صورتی که خود عامل بوده ایم.
روی این سخن با همه مردم نیست، بلکه با کسانی است که راه حل مسئله را حذف صورت مسئله می دانند و آب به آسیاب دشمنانی می ریزند که در سختی ها و گرانی ها عامل اصلی بوده اند و جنگ را در ابعاد مختلف نظامی، رسانه ای و اقتصادی ۴۰ سال بر ما تحمیل کرده اند چون می خواستیم مستقل باشیم.
ما همه نیاز به مطالعه و تحقیق و اصلاح روش های مبارزه با مشکلات و معضلات اجتماعی داریم ؛ خود را بری از خطا و مسئولیت پذیری ندانیم. هرچند حق داریم از عملکرد بعضی از مسئولان اجرایی، قضائی و نمایندگان انتقاد کنیم.
والسلام