سرمقاله “محمد عسلی” ۱۶ آذر ۱۴۰۰
چگونه عصرمردم ۲۶ ساله شد؟

وقتی دلی ذوق پریدن دارد خواه ناخواه بال می گشاید، مثل بچه پرنده، سقوط می کند، زمین می خورد، روی دو پا می ایستد، بال هایش را باز می کند، اطرافش را می پاید، به صدای مادرش گوش می دهد، خطرات اطراف را احساس می کند، از پائین به بالا نگاه می کند، بال بال می زند، می جهد، به سمت لانه می پرد، شاخه به شاخه ارتفاع را دور می زند، از هراس می کاهد و نهایتاً پرواز را می آموزد و آسمان را در می نوردد.
عصرمردم همان پرنده کوچک تازه از تخم درآمده بود که در خوف و رجا به پرواز درآمد، دانه چینی کرد. دانه ها را از پوست درآورد، و طعم تلخ و شیرین واژه ها را به آسیاب ذائقه برد، بددلی ها را تحمل کرد و در پیوندی عاشقانه مادر شد.
از دل عصرمردم، ماهنامه وزین عصر پنجشنبه متولد شد. آسمان شهرهای ایران را به پروازی مداوم دور زد و مرزهای آبی و خاکی را از سر گذراند …
بچه پرنده های دیگری با طول پروازی کمتر در استان های جنوبی لانه کردند مانند عصر خوزستان، عصر عشایر، عصر کهگیلویه، عصر آباده، عصر مرودشت، عصر استهبان، عصر اوز، عصر نی ریز، عصر گراش، عصر مُهر، عصر فیروزآباد، عصر سعادت شهر، عصر قائمیه و عصرهای دیگر از پس هم سر از تخم درآوردند. بعضی به هفته نامه های وزین و ماندنی تبدیل شدند مانند عصر نی ریز که پس از ۱۲ سال به نی ریزان تغییر نام داد. عصر اوز که پس از ۱۴ سال با نام پسین اوز منتشر شد و عصر فسا که کم و بیش هنوز نفس می کشد. (ادامه…)