سرمقاله “محمد عسلی” ۲ بهمن ۱۴۰۰
نقش حضرت زهرا(س) در فرهنگ شیعیان

هم نفس با باغ، همقدم با داغ و همراه با نام، ما ایستادیم در تمامی تاریخ ۱۴۰۰ ساله ای که چونان چهار فصل به هر روز و سال و ماه صدا می زنیم مادرانمان را و هم دختران و خواهرانمان که: زهرا، فاطمه، صدیقه، طاهره، زهره و… ما احساس قرابت می کنیم با دردانه دختر پیامبر اعظم(ص) که مادری بود پرورش یافته در خانه اسلام توسط پدری و معلمی که پیامبر خاتم بود و اسوه حسنه عالم و شوهری که قلب تاریخ اسلام بود. مادری که فرزندانی چون امام حسن و امام حسین(ع) و زینب کبری در دامان پرمهرش به نیکی پرورش داد و همسری بی نظیر بود برای ستون امامتی که علی اش می خوانیم همانکه از پس شجاعت ها و شهامت ها و خردورزی و تدبیرهای سرنوشت ساز علمدار سپاه پیامبر بود در دوران سختی ها چه در حیات و چه در ممات و نقش اول در پیروزی ها داشت و در علم و تقوی و هم در همنوع دوستی و یتیم نوازی بر اساس باورهایش می گفت: «کونوا للظالم خصماً و للمظلوم عونا» و به خوبی از پس عدالتی برآمد که خود ساز بود و کار تحقق آن را از قرآن و پیامبر اکرم(ص) آموخت و به عمل درآورد. در زمانه ای که اختلافات قومی و قبیله ای چه بسیار آدم ها در نزاع به علت کینه توزی ها از دم شمشیر خشم به مسلخ نابودی روانه می شدند.
آری فاطمه همسری بود که شاهد حضور و انزوای شویش بود در دو مقطع زمانی در هنگامه ای که پس از رحلت پیامبر(ص) برخی از اصحاب به دنبال سهم خواهی مریدانشان برای جانشینی و ریاست که موجوب شد تمامی اعتبارات و ارزش های اسلام را فدای خواهش های نفسانی طرفدارانشان نمایند و انحراف از معیارهای اسلام را راه برون رفت از اختلافات می دانستند تا جائی که معاویه فرزند ابوسفیان به خونخواهی شکست های گذشته پدرش به نام اسلام و به کام بازمانده های ناراضی علم مخالفت با علی(ع) برداشت و جنگی داخلی راه انداخت. و این فاطمه(س) بود که پایداری و امانتداری و مهر در قلب و روحش نهادینه شده بود و تا آخرین نفس پشتیبان امام علی و همسرش بود و در این راه جان داد.
و اینک از پس آن همه سال های سپری شده، زهرای اطهر(س) همراه و همدل زنان ما شیعیان چنان بوده که به نام او قسم می خورند، عهد می بندند، سرمشق می گیرند و افتخار زن بودنشان را با نام بانوی مکرم اسلام بر زبان می آورند و اینگونه است که اگر شرایط بعد از رحلت پیامبر(ص) حضرت زهرا(س) در تندباد حوادث تاریخی چونان شکوفه های سرمازده بهاری غبار غم بر چهره اش نشست و کفران نعمت ولایت را به چشم خود دید تا جایی که پیمان شکنان را به طمع زر و زور به تزویر کشاند تا از فرمان امام علی(ع) سرپیچی کنند. امروز هر آزادیخواه مسلمانی چشم از نام و گام او برنمی دارد حتی نام او در سردر طاق اتومبیل های باری هم در طول تمامی جاده های وطن در سیر و سلوک است.
این دوستی و محبت ریشه در باور مسلمانی دارد. ریشه که در باوری نسل اندر نسل به امانت از مردمی به مردم دیگر به ودیعت رسیده است.
در فرهنگ شیعیان و سنت های مذهبی دیرین ما بی نام حضرت زهرا(س) و بی یاد او دیگ سمنویی به جوش نمی آید و کاسه ای از آش نذری در خانه ای را نمی زند و روایتی از آنچه از او و هویت پاکش در معرفت زبانی مردم است گفته نمی شود. عشقی به دین و نبوت و امامت به جوشش درنمی آید و باوری به معاد، کویرهای تشنه را به نویدی از آب گوارای بهشتی به شوق درنمی آورد.
راستی کدام زن و با چه صفات و اعتباری این چنین جایگاه ویژه ای در فرهنگ ما دارد؟
کدام نام زیور اسم زن های ما حتی در عصر الکترونیک و فضاست به جز نام زهرا و فاطمه که می تواند قوت ایمان باشد و روح بالنده مذهب ما را طراوت بخشد.
میراث های به جای مانده از پیامبر و علی و فاطمه مثلث حصین امنیت و برازندگی و نجابت در حافظ باور مسلمانی و شیعی ماست.
این میراث، آنچنان پویا و زنده در نهانگاه باورهای جایگیر شده است که نه جنگ، نه فقر، نه جهل و خرافه و نه تهدیدها و تحریم ها و نه تبلیغات گسترده نامسلمان ها و شبه مسلمان ها هیچ کدام نتوانند از قلبمان بیرون کنند.
زادروز فرخنده مادر عزیزمان را گرامی می داریم و یادشان را پیوسته در جسم و جانمان بن مایه باورهای مسلمانی می دانیم و به شهدایی که با نام حضرت زهرا(س) شناور در خون باور خود شدند افتخار می کنیم.
امید که خداوند چراغ هدایت بانوی بزرگ اسلام را فراراه مادران و دختران عزتمند ما قرار دهد و عاقبت همه ما را ختم به خیر گرداند.
والسلام