یادداشت
محمد عسلی
آنان که رفتند و اینان که مانده‌اند
پس‌اندازها به هر میزان باشند، چون مصرف شوند، تمام می‌شوند. خواه داشته‌های مادی باشند، خواه معنوی اگر پشتوانه‌ای برای جبران نداشته باشند.
حال امروز ما حکایتی پررنج و درد از حال دیروزمان دارد. وقتی تمام قد و با پشتوانه‌ای از اراده و ایمان سنگر به سنگر هر آنچه از دست شده بود را دوباره به دست آوردیم و آن فقط زمین نبود که به قولی آن را به دشمن بدهیم و وقت بگیریم، چرا که دشمن صرفاً در اندیشه تصرف زمین نبود. بلکه از انقلاب ما بیم داشت که مبادا لهیب آتش خشم مظلومان دامنش را بگیرد.
دشمن چون نتوانست آب سرد حسرتش را بر آتش خشم ما بریزد و موتور محرکه انقلاب را خاموش کند نه تنها هر آنچه در تصرف داشت از دست داد، بلکه خرمن داشته‌هایش هم به آتش جهل و وابستگی سوزاند و خود نیز در آن بسوخت و یارانش را نیز با خود به قعر آتش کشاند.
و اما بعد. (ادامه…)