یادداشت
محمد عسلی
وقف، میراث ماندگار
برگ عیشی به گور خویش فرست
کس نیارد ز پس تو پیش فرست
این شعر را که سعدی در قرن هفتم سروده است در سردر یتیم‌خانه‌ای دیدم و نام هیچ واقفی در آنجا نبود. وقتی کار برای رضای خدا باشد و در جهت کمک به خلق خدا نام و نشان جایگاهی ندارد.
و اما بعد:
هفته وقف بهانه‌ای شد تا در جهت نیکی و نیکوکاری و پاسداشت عمل واقفین قلم زنیم.
وقف، یک باور اسلامی است که فقیر و غنی نمی‌شناسد اگر در کوه‌های اطراف استهبان از میانه دره‌ای عبور کنیم که انبوه درختان سر به فلک کشیده چنار و صنوبر بر چشم آفتاب سایه انداخته‌اند درختانی ردیف در ردیف پلاک با شماره وقف روی آنها نصب شده است. از آنجا احساس و باور کارگران فقیری را درک می‌کنیم که هر آنچه را داشته‌اند وقف امام حسین (ع) و یا وقف عام کرده‌اند.
در استهبان بعضی از باغداران انجیر هم میوه تعدادی از درختانشان را وقف کرده‌اند. این باور مرز نمی‌شناسد.
کتابخانه، اتومبیل و حتی عصای دست را هم می‌توان وقف کرد، بدان امید که نیازمندی را برای مدتی هر چند کوتاه کمک کند.
اهمیت نگهداری از اموال وقفی در فرهنگ و عرف مسلمانان و به ویژه ما ایرانیان به قدری است که دست درازی و سوء استفاده از آن عملی زشت و ناپسند و در حکم ورود به مال حرام است.
حافظ برای تفهیم اهمیت این موضوع بیت معروف زیر را سروده است:
فقیه مدرسه دی مست بود و فتوا داد
که می حرام ولی به ز مال اوقاف است (ادامه…)