یادداشت

محمد عسلی

پیامبران نمی‌میرند

به مناسبت ارتحال پیامبر اسلام

در هر گوشه ای از جهان مسجدی هست تا از گلدسته های آن صدای اذان بلند شود و این صدا قرنهاست که مدام و در دفعات روز و شب شنیده می‌شود، یعنی پیامبر (ص) زنده است وقتی پیوسته دستی برای دستگیری دراز می‌شود و پایی برای رفتن به رزمگاه دفاع از عدالت و آزادی، اراده‌ی مسلمانی را به نمایش می‌گذارد، یعنی پیامبر (ص) زنده است. وقتی عشق به زندگی و صلح بی‌مهابا از روی اجساد گذشتگان عبور می‌کند تا نوید فتح و امنیت دهد، یعنی پیامبر (ص) زنده است و شهادت ارزش ماندگاری است که انتخاب می‌‌شود.

پیامبران زنده‌اند. اما گاه و بیگاه که نه! پیوسته انسانها در گمراهی، جهل، خرافه، ستمگری و خسارتند، وقتی فراموش می‌کنند که زندگی پاک و توأم با فراغت و خوشبختی در گرو رعایت قوانین الهی است و این قوانین در طول هزاران سال لوای از پیامبری به پیامبر دیگری رسیده تا دین بر اساس میزان فهم و دانش انسان‌ها پله‌های کمال را طی کند و بشود اسلام و روزی که اعلام شد: «الیوم اکملت لکم دینکم…»

و اما بعد؛ (ادامه…)