یادداشت سردبیر
اسماعیل عسلی
ویترین امنیت کشور
آدمی با سخن گفتن و اندیشیدن از سایر موجودات متمایز می شود از این رو بیان و اندیشه به انسان اعتبار می بخشد و آبرو و معیار ارزیابی هر فردی به حساب می آید. از این رو احترام قایل شدن برای اندیشه و بیان و بسترسازی برای روایی و روانی آن کار ارجمندی است که تنها از انسان های فرهیخته برمی آید؛ به همین دلیل ما زمانی که شخصی مشغول سخن گفتن است سخن نمی گوییم و اجازه می دهیم که او حرفش را تمام کند. انسانها از زمانی که منطق را در سخن گفتن به کار گرفتند، از منازعات بی ارزش و جنگ های بی ثمر کاستند و اساساً رواج گفتگو از نشانه های تمدن است و جوامع پیشرفته برای گفتگو ارج و اعتبار قائل هستند.
بر این اساس هر گونه تلاشی که در جهت کمرنگ کردن و ناروایی اندیشه و سخن صورت گیرد، به منزله ی کم کردن فاصله ی انسان از حیوان است.
انسان از طریق اندیشیدن و گفتگو به ارتقاء سطح روابط اجتماعی و مفاهمه و رفع شبهات، بهبود تسهیلات زندگی و کشف و خلق ابزارهای مناسب برای رفاه روزافزون کمک می کند؛ لذا انسانها هر چه از حالت توحش و بدویت فاصله می گیرند، به غنای گفتگو و اندیشه می افزایند و تلاش می کنند که به زبان و بیان و اندیشه اعتبار ببخشند. تنها مرزی که می توان برای آزادی اندیشه و بیان قائل شد، پرهیز از فضایی است که فلسفه ی وجودی آزادی بیان را که اعتلای جایگاه انسانی است زیر سئوال می برد. (ادامه…)