یادداشت سردبیر
اسماعیل عسلی
دامنه‌ها و قله‌ها
وقتی یک شخصیت اهل علم و محبوب یا هنرمند واقعی و سیاست‌ورزی نخبه که نقش برجسته‌ای در تحلیل‌ها و گفتمان‌سازی‌ها ایفا می‌کند و مردم او را به عنوان فردی می‌شناسند که درک واقع‌بینانه‌ای از کشور، منطقه و جهان دارد و هنگام سخنوری از این و آن مایه نمی‌گذارد و از روی تجربه و دانش سخن می‌گوید نامزد انتخابات مجلس می‌شود تا از حقوق مردم دفاع کند، چنین شخصیتی هرگز با بحران مخاطب مواجه نمی‌شود و نیازمند این نیست که با صرف هزینه و باند بازی و ر انت و لابی‌گری آدم دور خودش جمع کند و برای مطرح کردن خود دیگران را تخریب نماید. اما کسی که مجوز حضور خود در انتخابات را از طریق حرکت در سمت وزش باد و سوار شدن بر امواج مقطعی به دست آورده و اعتبار خود را از فهرست‌ها می‌گیرد طبیعتاً نیازمند مخاطبانی غیرخودجوش است.
مخاطب خودجوش کسی است که سخنران را از پیش می‌شناسد و با فضایل علمی و اخلاقی و ایده‌های سیاسی او آشناست و برخی از آثار مکتوب او را در کتاب‌ها و رسانه‌ها مطالعه کرده و علاقه‌مند است که با حضور در جلسه‌ی سخنرانی او به دانش و تجربه‌ی خود بیفزاید و به موازات آن از او حمایت کند و اگر سؤالی دارد مطرح نماید. (ادامه…)