به جای سرمقاله
محمد عسلی
خوش‌خبر باشی ای شهید وطن
امروز شهر مقدس و شهیدپرور شیراز شاهد ورود ۹۴ شهیدی است که پیام‌آور استقامت، جهاد، مبارزه و دفاع از سرزمین‌اسلامی و کهن ایران عزیزند.
شهیدانی که با اراده‌ای استوار و باوری پایدار مرگ را داوطلبانه پذیرا شدند و جان عزیز را در طبق اخلاص گذاشتند، تا سینه‌های ستبرشان سپر گلوله‌های دشمن غدار شود و ترکشی به هموطنان سرایت نکند.
راستی چه همتی پشت این اراده‌های استوار بود که صدای هر قدمشان لرزه بر اندام دشمنان می انداخت و به هر میزان که به شهادت می‌رسیدند، تعداد بیشماری رزمنده دیگر جای آنان را پر می‌کردند؟
خون شهید چه خاصیتی دارد که رایحه‌ی مشک‌بیز آن جوشش باور را در گرمگاه سینه صد چندان می‌کند تا راه یابد به خط مقدم برای دفاع در زیر باران گلوله‌های توپ، تانک، مسلسل و بمب‌های بیرحمانه شیمیایی و چه و چه؟
ما وارث چه خون‌های به ناحق ریخته‌ای هستیم که ندای مظلومیت آنان، مدام در گوش جانمان پیام مقاومت را تکرار می‌کنند؟
این جوانان از کدام تبار پاک برآمدند که رفاه و آسایش را فدای شرایطی کردند که هر لحظه می‌باید مرگ را برای صدمین بار تجربه کنند تا زمان شهادتشان برسد و لبخند رضایت بر لبان خشکیده‌شان بنشیند؟ (ادامه…)