سرمقاله
محمد عسلی
آیندگان
جنگ، فریب، آتش‏سوزی جنگل‏ها، آب شدن یخ‏ها، تشدید خشونت‏ها، مهاجرت، تصادفات، سیل، زلزله، جنایات روزمره و پی‏درپی، بحران آب، طلاق و جدایی، بیکاری، اعتیاد، ولنگاری، تأثیرگذاری سریع شبکه‏های ماهواره‏ای و فضاهای مجازی و نهایتاً بیماری‏های نو به نو همه در پی نابودی انسان و سایر جانداران قد کشیده و قامت راست کرده‏اند…
به سرزمین‏های سوخته عراق، افغانستان، سوریه و یمن نگاه کنیم و به جنایات سعودی‏ها که با تشویق و تحریک آمریکایی‏ها انجام می‏شود و به کشتار کودکان، زنان و غیرنظامیان بی‏گناه که در آتش جهل و خودکامی دولت‏های دست نشانده می‏سوزند.
آیندگان به کدام گزینه‏ امیدافزای پیش رو دل خوش کنند؟
آیندگانی که در این فضای خشن، بیرحم و انتقام‏جو پرورش یافته و آموزش می‏بینند.
بشریت لجام گسیخته‏ای که دم از آزادی و حقوق بشر می‏زند، اما بیش از هر زمان دیگری برادر برادر را می‏کشد و سرش را همانند جاهلان متعصب قبل از بعثت برای خوش‏آمد اربابان در طبق می‏گذارد و در تصویرهای خشن و مشمئز کننده به تماشا می‏گذارد تا رعب و وحشت ایجاد کند که به او تعلیم کرده‏اند: «النصر فی الرعب» [پیروزی در ترساندن است]
این سلاح‏های مخوف گران‏قیمت که نان را از سفره فقرا می‏ربایند و پیراهن را از تن کودکان بیرون می‏آورند تا به لحظه‏ای شلیک شوند و هوا را به سموم نفس بیالایند، همان دست‏های آلوده به خونی را پر می‏کنند که به شگردهای عمروعاصی شریک دزدند و رفیق قافله.
آیندگان با کدام تن سالم و روح آرام سکاندار حیات کشتی‏های طوفان زده‏ای هستند که در امواج خروشان کسی را یارای نجات آنان نیست و همه چیز به قضا و قدر و تقدیر رقم می‏خورد؟
و اما بعد. (ادامه…)