سرمقاله
محمد عسلی
رهروی در سرزمینی…
بزرگترین راهپیمایی تاریخ که تا بیست میلیون نفر تخمین زده می‌شود و کمتر رسانه پرادعای خارجی از عظمت آن سخن می‌گوید کربلا در اربعین شاهد آن است، مردان، زنان و کودکان از پیر و جوان با شوق و داوطلبانه مسافت ۵۰ کیلومتری را پیاده به جان می‌خرند و از سرزنش خارهای مغیلان و درد پا نمی‌هراسند زیرا آنان بر بال عشق سوارند؛ عشقی که محرک آن در دین است، دینی که امامان و راهنمایان آن دنیاطلب، مفت‌خور، رانت‌باز، دزد و مصلحت‌طلب نبوده‌اند. بلکه همگی برای دفاع از حق، آزادی و مقابله با ستمگری و کفر و نفاق به پا خاسته‌اند و در وادی قناعت و رضا جان شیرین را فدای اهدافی کرده‌اند که جز رضایت خدا در آن منظور دیگری نبوده.
حافظ در غزلی زیبا به هر مقصد چنین سروده است که دستمایه و عنوان این نوشتار است:
«سحرگه رهروی در سرزمینی
همی گفت این معما با قرینی
که ای صوفی شراب آنگه شود صاف
که در شیشه بماند اربعینی…»
۴۰ روز بعد از شهادت امام حسین (ع) و یاران باوفایش پیام مسحورکننده‌ای دارد که عشق و مستی و راستی و رستگاری در بر دارد.
آنان که در اربعین به دریای میلیونی عاشقان امام حسین (ع) وصل می‌شوند این شراب چهل روزه صافی را می‌چشند و مست از می ناب وحدت در عالم واقع جدال حق و باطل را نظاره‌گرند.
روح نهضت امام حسین (ع) مبارزه با ظلم و ستمگری و دفاع از آزادی و دینداری است زیرا آزادی و باورمندی دو روی یک سکه‌اند.
وقتی فطرت آدمی بیدار می‌شود و او را از تعلقات دنیوی رها می‌کند آینه‌ای پیش روی آدمی قرار می‌گیرد تا هستی و فلسفه وجودی خود را مشاهده کند و روح ناآرام خود را وصل به حضرت حق بیند.
آنگاه است که با خود می‌گوید: (ادامه…)