سرمقاله
اسماعیل عسلی
ترمیم فرهنگ کار در راستای تحکیم زیرساخت های اقتصاد مقاومتی
اگر کسی اهل ژرف نگری و مقایسه باشد پس از در کنار هم گذاشتن صحنه هایی که ساکنان جوامع گوناگون از فعالیت و تلاش به نمایش می گذارند، درمی یابد که اکثریت شهروندان ایرانی آنگونه که باید و شاید به کارهای درگیرانه و فیزیکی تن نمی دهند و اغلب میل به پشت میز نشینی و انجام کارهایی دارند که نیازی به تلاش بدنی نداشته باشد. با نهایت تأسف در اذهان بسیاری از مردم این گونه جا افتاده که افراد تحصیل کرده برای گریز از کار بدنی درس می خوانند و پس از فارغ التحصیل شدن باید به کارهای راحت و بدون دردسر که خستگی بدنی به دنبال نداشته باشد روی بیاورند. این در حالی است که در کشورهای صنعتی و پیشرفته حتی اساتید دانشگاه که صاحب کرسی و نظریه پرداز هستند در صورت نیاز بیل و کلنگ به دست می گیرند و کار عملی و درگیرانه را برای خود یک فرصت و امتیاز تلقی می کنند. ماشینی شدن بسیاری از کارها در غرب و کشورهای پیشرفته به این معنا نیست که آنها برای گریز از فعالیت بدنی از ماشین بهره می گیرند. بهره گیری از ماشین برای بالا بردن ضریب دقت و سرعت و یکنواختی و یکدستی محصول است. ضمن این که استفاده از ماشین و دستگاه های تمام اتوماتیک هزینه ی تمام شده ی تولید را کاهش می دهد و چنین رویکردی در بازار رقابتی جهان معاصر امری جاافتاده و قابل توجیه است. (ادامه…)