سرمقاله
اسماعیل عسلی
قضاوت تاریخ
یکی از مشکلات نامزدها در تبلیغات انتخاباتی، نخ نما شدن شیوه هایی است که در دوره های قبل به کار گرفته شده و دیگر برای مردم جذابیت و برانگیزانندگی چندانی ندارد، اما برخی شیوه ها هنوز هم جواب می دهد مثلاً می توان با تعریف و تمجید از شخصیت هایی که به هر دلیل نزد طیف هایی از مردم محبوبیت و مقبولیت دارند بخشی از آرای متعلق به آنها را مال خود کرد. همچنین اگر شخصی که طیف هایی از مردم با او خرده حساب دارند به یک نامزد انتخاباتی حمله کند و سخنی بر زبان بیاورد که تلویحاً به منزله ی تخطئه ی نامزدی خاص باشد، روی آن هم می شود حساب باز کرد. در همین راستا اگر یک نامزد در جریان مناظره های زنده و رو در رو ساختار شکنی یا افشاگری کند و حرف متفاوتی بزند که در چارچوب های متعارف مرسوم نیست چه بسا برای او محبوبیت به ارمغان بیاورد. بر زبان آوردن سخنانی که جوانان خصوصاً رأی اولی ها را بر سر ذوق بیاورد نیز تا حدودی کارساز است. سهم تیپ و قیافه را نیز نباید نادیده گرفت، همچنین بکارگیری ادبیاتی که در جریان مناظره ها از یک رئیس جمهور انتظار می رود هم در خور تأمل است. اما نباید فراموش کرد که هیچ یک از این شیوه ها نمی تواند جای بر دل نشستن را بگیرد. خصوصاً وقتی مخاطب و طرف قضیه افراد آگاه و وطن دوست باشند. (ادامه…)