سرمقاله
اسماعیل عسلی
بمب های ساعتی
باور عمومی این است که مسأله ی خانه های خالی معضلی اقتصادی است که به دنبال ایجاد رکود در بازار مسکن دامنگیر جامعه ی ما خصوصاً در کلانشهرها شده است، اما اگر نگاهی زیر پوستی به این معضل داشته باشیم متوجه می شویم که عمق فاجعه به مراتب بیش از آن چیزی است که به چشم می آید!
بدون تردید عنوان خانه خالی برای منازل مسکونی در انتظار فروش به هیچ وجه عنوان بامسمایی نیست چرا که هم اکنون از منازل خالی استفاده ها و بهتر بگوییم سوء استفاده هایی صورت می گیرد که از دل آن هزاران مصیبت زاییده می شود. شاید تاکنون چشمتان به جمال تبلیغات مربوط به خانه های مبله روشن شده باشد؛ خانه هایی که از آنها به عنوان کانون روابط جنسی آزاد و بدون نظارت های بهداشتی، منقل داری، قمار، دپوی کالای قاچاق، مرکز بسته بندی و توزیع مواد مخدر و… استفاده می شود. طبیعی است که نهادینه شدن روابط آزاد جنسی می تواند زمینه ساز بالا رفتن سن ازدواج، رونق ازدواج سفید، شیوع بیماری های مقاربتی، ایجاد کانون همگرایی های غیرقانونی برای راه اندازی مشاغل ضد ارزشی و کسب درآمدهای نامشروع و… باشد. در حالی که چه در مجلس شورای اسلامی و هیأت دولت و چه در محافل سیاسی و اجتماعی به گونه ای از خانه های خالی سخن می گویند که گویی دارند پیرامون یک معضل اقتصادی حرف می زنند، در حالی که خانه های خالی بیش از هر چیزی فرهنگ و ارزش های اصیل را تهدید می کند و آدم شگفت زده می شود که برخی در حالی که طاقت نمی آورند، نخ مویی از زیر روسری دخترکی خودنمایی کند، چگونه می توانند در برابر چنین تهدید خانمان براندازی سکوت کنند.
کسانی که از ۵/۲ میلیون خانه خالی در ایران سخن می گویند آنچنان با بی خیالی حرف می زنند گویا کلید و مهر و موم این خانه ها در اختیار نهادهای ناظر بر مفاسد اجتماعی و اقتصادی است. در حالی که هیچ نظارتی بر نحوه ی استفاده از خانه های خالی وجود ندارد و این سهل انگاری در مورد خانه های خالی آپارتمانی بیشتر خودنمایی می کند. (ادامه…)