سرمقاله
محمد عسلی
مدارس غیردولتی از سراب تا واقعیت
نخستین مدرسه ابتدایی و متوسطه در تهران به سال ۱۲۷۶ شمسی در زمان سلطنت مظفرالدین شاه قاجار تأسیس شد. این مدرسه چندین بار به علت مخالفت¬ها باز و بسته شد تا آنکه مظفرالدین شاه مؤسس مدرسه را به تهران دعوت کرد و مورد حمایت قرار داد.
در سال ۱۲۸۵ شمسی برای نخستین بار پس از انقلاب مشروطیت مدرسه¬ای به نام دوشیزگان توسط بانو بی¬بی خانم وزیراف گشایش یافت که با وجود ایستادگی وی تعطیل شد.(۱)
و اما بعد:
به نظر می¬رسد روند تأسیس مدارس غیردولتی که نخست به عنوان مدارس غیرانتفاعی و پس از آن با نام مدارس غیردولتی پس از پیروزی انقلاب اسلامی در سال ۱۳۶۷ نهایی و تصویب شد روندی شبیه به تأسیس مدارس جدید به جای مکتبخانه را تاکنون طی کرده که در طول ۳۷ سال گذشته تاکنون با مخالفت¬ها و موافقت¬های بسیاری روبرو شده است.
شورای نگهبان در سال ۱۳۶۳ در زمان وزارت مرحوم پرورش در پاسخ به این سؤال آقای وزیر که طبق اصل سی¬ام قانون اساسی که اشعار می¬دارد: «دولت موظف است وسایل آموزش و پرورش رایگان را برای همه ملت تا پایان دوره متوسطه فراهم سازد و وسایل تحصیلات عالی را تا سرحد خودکفایی کشور به طور رایگان گسترش دهد…» آیا مانعی برای تأسیس مدارس غیردولتی هست؟ اعلام نمود مغایرتی ندارد.
پس از اعلام این نظر شورای نگهبان با تأخیر ۴ سال مدارس غیردولتی بر اساس یک مصوبه که هدف از تأسیس مدارس غیرانتفاعی کمک به آموزش و پرورش توسط اولیای دانش¬آموزان است اجازه داده شد تأسیس شوند. (ادامه…)