سرمقاله
محمد عسلی
اگر علی نبود؟
تاریخ حکایت مردان و زنان بزرگی را روایتگر است. از پیامبران الهی تا مصلحان، کشورگشایان، پادشاهان، نوابع، دانشمندان و رجال سیاسی و نهایتاً کسانی که چهره زمین را تغییر دادند و زمان را در اختیار گرفتند.
در این روایت¬ها، ستم و ستمگری انسان¬های فرمانروا، عدالت و عدالتخواهی عدالت-پیشگان، شهادت و شهادت¬طلبی مؤمنان، کشف و اختراع کاشفان، شکست و پیروزی جنگ-طلبان به تفصیل یا مختصر خوانده و یا شنیده¬ایم. اما روایت¬های ماندگار از بزرگمردانی که در قوت قلب، اعتماد به نفس و باور به وحدانیت خداوند متعال تأثیر بسزایی دارند را بیشتر در مورد مردانی شنیده¬ایم که راه کمال را نه فقط در پرستش بی¬ریای خداوند جستجو کرده¬اند، بلکه خود کمال¬یافته مکتبی هستند که برای خدا حجت در روی زمینند.
امام علی (ع) یکی از این اسطوره¬های دینی است، کسی که اگر نبود اسلام هم نبود، اگر نبود اسلام برای ماندگاری و پرواز یک بال کم داشت زیرا اگر بپذیریم که پیامبر اعظم (ص) توانست در سه جبهه پیروز میدان باشد و اسلام را به عنوان دین برتر و به¬روزتر نهادینه کند. بدون علی (ع) این هدف تحقق نمی¬یافت زیرا علی (ع) بود که در خط مقدم نبرد خط-شکن تمامی میدان¬ها بود و او بود که به فرمایش پیامبر (ص) وقتی مقابل پهلوان زورمندی چون عمربن عبدود قرار گرفت؛ تمامی اسلام و کفر مقابل هم قرار گرفتند.
او بود که وقتی کفّار برای کشتن پیامبر توطئه کردند در بستر آن حضرت آرمید و آنان را از دسترسی به پیامبر ناکام گذاشت.
علی (ع) بود که عبادت و تقوای او از اسلام باور مطلوبی ساخت تا پیروان مرز بین عدالت و بیداد را درک کنند و عبادت بدون ریا را فهم نمایند.
علی (ع) بود که گذشت و فداکاری، قناعت و اخلاص را در بالاترین کلاس آموزشی مؤمنان با گوشت و پوست و استخوان خود به نمایش گذاشت.
علی (ع) بود که جمع اضداد را در باور خود چنان کنار هم داشت که باورش برای کج-فهمان بسیار مشکل آفرید و همان شد که گاه او را خارج از دین نامیدند؛ گاه از اطاعت او سر پیچیدند و گاه برای حفظ منافع نامشروع خود در مقابل او ایستادند. (ادامه…)