سرمقاله
محمد عسلی
اگر سپاه نبود!
در دوم اردی¬بهشت¬ماه سال ۱۳۵۸ امام خمینی (ره) فرمان تشکیل سپاه پاسداران را صادر کردند.
دولت موقت که موافق با استقلال کمیته¬های انقلاب نبود به فکر ایجاد نیرویی تحت عنوان گارد ملی تحت نظر خود افتاد.
با پیشنهاد مرحوم مهدی بازرگان رئیس دولت موقت مرحوم حجت¬الاسلام لاهوتی حکمی از امام برای تأسیس این نیرو دریافت کرد و ابراهیم یزدی هم از سوی دولت موقت مأمور همکاری با لاهوتی شد.
اما محسن رفیق¬دوست در خاطرات خود آورده، «فکر نیرویی غیر از ارتش برای دفاع از انقلاب اسلامی نخستین بار از سوی شهید محمد منتظری مطرح شده است. رفیق¬دوست در بخش دیگری از خاطرات خود شرح تشکیل سپاه پاسداران و ادغام گروه¬های دیگر وفادار به انقلاب را که تشکل¬های جداگانه مسلحی برای حفاظت از انقلاب اسلامی به وجود آورده بودند عنوان نموده در حال شکل¬گیری سپاه تشکل¬های دیگری از جمله تشکلی که در پادگان جمشیدیه شکل گرفته بود و افرادی چون جواد منصوری، عباس آقازمانی، عباس دوزدوزانی و ابراهیم حاج محمدزاده در شکل¬گیری و هدایت آن مؤثر بودند رابطشان با شورای انقلاب مرحوم موسوی اردبیلی بود.
گروه دیگر گارد دانشگاه بود که زیر نظر محمد منتظری اداره می¬شد. این گروه از افرادی تشکیل شده بود که در فلسطین دوره چریکی دیده بودند که با شهید بهشتی ارتباط داشتند و در کنار آنان برخی افسران ارتش از جمله شهید کلاهدوز، شهید نامجو و کتیرایی برای آموزش نیروها به کار گرفته شدند.
لذا ۴ گروه مسلح شکل گرفته بودند که به منظور پیشگیری از اصطکاک و اختلاف می¬باید در یکدیگر ادغام می¬شدند.
محسن رفیق¬دوست گفته؛ چون سپاهی که تشکیل شده بود، سپاه مورد نظر امام نبود در پاییز ۵۸ فرماندهان گروه¬های ۴ گانه را به اتاقی فراخواندم و با طرح پرهیز از مسایل اختلاف-انگیز همه را در هم ادغام کردیم تا سپاه پاسداران واحد به وجود آید…
و نهایتاً اولین شورای فرماندهی سپاه پاسداران متشکل از جواد منصوری به سمت فرمانده و عضو شورای فرماندهی، عباس آقازمانی «ابوشریف» به سمت مسئول واحد عملیات و عضو شورای فرماندهی، علی¬محمد بشارتی و بعدها محسن رضایی به سمت مسئول اطلاعات و تحقیقات و عضو شورای فرماندهی، سید اسماعیل داوودی به سمت مسئول اداری و مالی، محسن رفیق¬دوست به سمت مسئول تدارکات و مرتضی الویری به سمت مسئول روابط عمومی تشکیل می¬شود…»
و اما بعد: (ادامه…)