سرمقاله
اسماعیل عسلی
بومرنگ
برخی از رویدادها بیانگر این واقعیت است که ما در معرفی فرهنگ غربی عملکرد خوبی نداشته ایم. اصولاً نشانی غلط برای بد جلوه دادن چهره ی یک فرهنگ یا آیین و باور خاص با هدف پرهیز دادن مردم از نزدیکی با آنها ممکن است در کوتاه مدت تأثیراتی مقطعی داشته باشد اما در درازمدت نتیجه ی عکس می دهد. فرضاً وقتی ما غربی ها و خصوصاً اروپایی ها را بی اعتنا به اخلاق و غیرمتعهد به ارزش های معنوی و مناسبات خانوادگی معرفی می کنیم، کودکان و جوانان ما انتظار دارند هنگام سفر به این کشورها با صحنه هایی مواجه شوند که صدها مرتبه تأسف بارتر از جامعه ی خودمان باشد. اما در واقع این گونه نیست!
همین دیروز شنیدم و از قول خبرگزاری ها خواندم که خانم ترزا می نخست وزیر انگلیس در پیوند با رسوایی اخلاقی چند نماینده مجلس دست به قلم برده و نامه ی هشدار آمیزی نوشته است. وقتی حساس شدم تا دقیقاً به جزئیات جرایم ارتکابی پی ببرم متوجه شدم که دو نفر از آنها پیامک غیر اخلاقی برای دو بانوی جوان ارسال کرده اند.
چند روز پیش هم پیگیر سخنان تنی چند از کارشناسان مسایل اجتماعی و فرهنگی در یکی از شبکه های صدا و سیما بودم و شنیدم که یکی از کارشناسان می گفت: آنچه موجب گردیده که آمار همسر آزاری در کشورهایی نظیر سوئد بالا باشد این است که در این کشور اگر مردی بدون رضایت قلبی همسرش به او نزدیکی کند و حتی او را ببوسد، مورد پیگیرد قانونی قرار خواهد گرفت و همسرش حق شکایت خواهد داشت در حالی که در جامعه ی ما از منظر قانون امتناع همسر از همراهی با شوهرش در این خصوص گونه ای نشوز و ناسازگاری تلقی می شود که در صورت تداوم، پیامدهای حقوقی برای زن دارد! و همسر آزاری هم عرفاً باید قابل اثبات در محاکم باشد و آثار ضرب و جرح دیده شود.
پیش خود گفتم: ما کجاییم در این بحر تفکر تو کجایی؟! (ادامه…)