سرمقاله
اسماعیل عسلی
امید به شایسته سالاری
اگر مسئولیت پذیری و پیشواز از کار و تلاش و در عین حال پاسخگویی در برابر عملکرد‏،‏ سازگاری با دیگران‏،‏ گذشت و بخشش‏،‏ همکاری و رایزنی‏،‏ برخورداری از منش سپاسگزاری از دیگران‏،‏ راهنمایی‏،‏ خودبسنده گی‏،‏ پایداری‏،‏ توانایی پذیرش شکست و بهره گیری از آموزه های آن‏،‏ خوشرویی‏،‏ انضباط و نهایتاً اندیشیدن را از مؤلفه های رشد اجتماعی بدانیم‏،‏ باید بپذیریم که تمامی این ‏فضایل‏ و برجستگی های رفتاری و اخلاقی در سایه ی شایسته سالاری محقق می شود‏.‏
به راستی چگونه می شود مسئولیت پذیر باشیم و به پیشواز کار و تلاش برویم در حالی که توانایی و شایستگی انجام کاری که بر عهده ی ما گذاشته اند را نداریم‏،‏ طبیعی است که پاسخگویی نیز در نبود شایستگی و توانایی نه تنها امکان پذیر نیست بلکه مفهومی نیز نخواهد داشت‏.‏ سازگاری با دیگران امری دو طرفه است و زمانی محقق می شود که دیگران ما را شایسته ی موقعیتی که در آن قرار گرفته ایم بدانند در غیر این صورت آنها ما را مسئول خرابکاری ها‏،‏ ندانم کاری ها و خسارت هایی می دانند که به دلیل نادانی با قبول مسئولیت های خطیری که لیاقت آن را نداشته ایم به جامعه وارد کرده ایم‏.‏
گذشت و بخشش فضیلتی درونی است و از خود ما آغاز می شود و هنگامی که ما آن قدر شهامت و جرأت نداشته باشیم که مسئولیت پیشنهاد شده به خود را که هیچ پیوندی با دانش و توان ما ندارد رد کنیم و از آن با تواضع عبور کنیم هرگز نخواهیم توانست در اوج قدرت از لغزش های دیگران چشم پوشی کنیم‏.‏
کسی که به مسئولیت و شغل خود به عنوان امتیاز می نگرد که به هر دلیلی غیر از دانش و توانایی آن را هدیه گرفته‏،‏ هرگز تن به رایزنی و مشورت نمی دهد چرا که از اصول اولیه مشورت‏،‏ پذیرش نظر صحیح دیگران است و اگر دیگران در مقام مشورت به ما توصیه کردند که از سمت خود به دلیل بی اطلاعی و عدم تخصص و ناتوانی کناره گیری کنیم‏،‏ باید بپذیریم و چون از ابتدا با رانت و پشتیبان و با هدف سهم خواهی مسئولیتی را پذیرفته ایم مشورت با دیگران معنایی جز به سخره گرفتن امر مشورت نیست‏.‏ (ادامه…)